Walizki

Walizki

Pytanie i odpowiedzi

Jaki rower kupić?

Jaki rower kupić?

Rower jest doskonałym środkiem transportu i sposobem na przyjemne spędzenie wolnego czasu. Aby dobrać odpowiedni pojazd do swoich potrzeb musimy zastanowić się nie tylko nad wyborem typu roweru, ale także uzmysłowić sobie nasze potrzeby jako rowerzysty.

Rower, niemal tak samo jak samochody, uległy podziałowi na wyspecjalizowane typy o różnym przeznaczeniu. Można wybrać się rowerem miejskim na wycieczkę po gruntowych, wiejskich drogach, jednak jeżeli takie mają stanowić większość tras, po których planujesz jeździć, warto zastanowić się nad kupnem roweru przeznaczonego właśnie do tego rodzaju wycieczek. Dzięki temu będziesz mniej się męczyć oraz zyskasz stosowne do swego sposobu jazdy wyposażenie. Twój rower będzie służył dłużej.

Zanim wybierzesz się do sklepu, by kupić rower, zadaj sobie kilka elementarnych pytań, bowiem odpowiedzi na nie pozwolą zaklasyfikować Twój styl jazdy do jednej z poniższych kategorii i wskażą typ roweru jakiego powinieneś szukać.

Gdzie będziesz jeździć na rowerze?

Pytanie to, choć wydaje się oczywiste i banalne, jest bardzo często pomijane przez kupujących. Zdarza się również, że odpowiedzi na nie udzielane są nieco na wyrost. Szczerze zachęcamy do rzetelnego zastanowienia się nad swoimi planami i analizy dotychczasowego stylu jazdy. Jest to o tyle istotne, że pozwoli zaoszczędzić sporo pieniędzy przy zakupie nowego sprzętu.

Oto cztery obszary aktywności rowerzystów:

  • miasto: drogi rowerowe lub ulica
  • pozamiejskie drogi asfaltowe
  • pozamiejskie drogi gruntowe
  • teren

Te miejsca różnią się znacząco ze względu na wymagania stawiane rowerzyście i rowerowi. W mieście potrzebujesz roweru, który dobrze porusza się po asfalcie i pozwala na sprawne oraz wygodne wykonywanie manewrów w ruchu miejskim (chociażby na zatrzymywanie się i jazdę po krawężnikach). Na pozamiejskich, asfaltowych drogach zazwyczaj stawia się na przemierzanie długich dystansów, rower powinien więc być wygodny, jednocześnie zapewniać efektywne wykorzystanie siły nóg. Z kolei drogi gruntowe wymagają założenia opon z wyraźnym bieżnikiem, większej odporności na zanieczyszczenia ora zwiększonego stopnia amortyzacji wstrząsów.

Jazda w terenie to prawdziwy sprawdzian dla wytrzymałości pojazdu i rowerzysty – pojazd powinien trzymać się podłoża pewnie i umożliwiać sprawne manewry, a także znosić duże obciążenia.

Przy zakupie roweru możesz przyjąć poniższe kryteria:

  • Jeżeli przez 75% swojego czasu zamierzasz jeździć w mieście, zaś pozostałe wyprawy to jazda drogami podmiejskimi lub drogami gruntowymi na krótkich dystansach, jesteś rowerzystą miejskim i idealny dla Ciebie jest rower miejski.
  • Jeżeli chcesz często (powyżej 75% czasu) jeździć w terenie (leśne ścieżki, szlaki turystyczne, góry), zastanów się nad zakupem roweru górskiego.
  • Jeżeli 60% planowanych wypraw odbywać będzie się na dłuższych dystansach poza miastem, na drogach gruntowych lub asfaltowych, a pozostałe 40% zaś dzielone będzie na miejskie dojazdy i leśne ścieżki, oznacza to, że jesteś turystą rowerowym. Dobry dla Ciebie będzie więc rower trekkingowy lub crossowy.
  • Jeżeli w 100% planujesz poruszać się szybko po drogach asfaltowych (w imię szybkości jesteś w stanie poświęcić nieco komfortu), to jesteś szosowym rowerzystą i będziesz zadowolony z roweru szosowego.

Jak zamierzasz jeździć na rowerze?

To pytanie jest równie istotne jak poprzednie. Wraz z przemierzaną odległością i wzrastającą szybkością jazdy zmienia się sylwetka jeżdżącego oraz wydajność zespołu napędowego roweru. Oto style jazdy:

  • turystyczny
  • rekreacyjny
  • sportowy

Styl jazdy może zmodyfikować wcześniej wymienione kryteria i wskazania dla doboru roweru. Rowerzysta miejski, który woli szybki i agresywny styl jazdy nie powinien raczej myśleć o zakupieniu roweru miejskiego (klasycznego). Lepszy dla niego będzie rower crossowy albo szybki rower miejski. Tak samo, rowerzysta szosowy, który woli podróżować w nieśpiesznym tempie i w nieco bardziej wygodnej pozycji, zamiast roweru szosowego, może kupić rower trekkingowy lub crossowy.

Swój styl jazdy określić można tylko na podstawie doświadczeń rowerowych z wcześniejszych lat, jednak dla nowicjuszy ważną wskazówką może być także sylwetka (wyprostowana lub pochylona w różnym stopniu), jaką posiada rowerzysta dosiadający poszczególnych typach rowerów.

Ile pieniędzy zamierzasz wydać na zakup roweru?

Przeważnie warto wydać nieco więcej, aby uniknąć rozczarowań i kłopotów z serwisowaniem. Niektóre rowery są tanie, ponieważ do ich produkcji używane są tanie części i materiały, oszczędza się również na jakości montażu albo obsłudze. Nie odradzamy kupna roweru ekonomicznego w supermarkecie, jednak musisz mieć pełną świadomość, że z dużym prawdopodobieństwem pieniądze zaoszczędzone przy kasie prawdopodobnie wydasz potem w serwisie rowerowym.

Wystarczającej jakości nowy rower powinien kosztować więcej niż 1000 zł. Jeżeli nie posiadasz takiego budżetu, lepiej uzbierać odpowiednią sumę, skorzystać z możliwości zakupu ratalnego lub zakupić markowy rower używany.

Rodzaje rowerów i ich charakterystyka

Wiesz już na jakie elementy roweru zwrócić uwagę przy jego kupnie. Musisz jednak wiedzieć, że na rynku znajduje się wiele rodzajów pojazdów. Na co zwrócić uwagę? Tego dowiesz się z poniższego przewodnika. Dla Twojej wygody uwzględniliśmy również nazwy najbardziej popularnych producentów.

Holenderka – charakterystyka

Rowery miejskie najczęściej kojarzone są z popularnymi „holendrami”, rowerami o klasycznych kształtach, z bagażnikiem, dynamem, błotnikami oraz koszykiem na zakupy. Są one świetnym wyborem dla rowerzystów, stawiających na wygodną, wyprostowaną sylwetkę ciała i możliwość przewozu bagażu ponad szybkość i zwrotność.

Typowy „holender” to ciężki rower o stylowej ramie, z bagażnikiem, pełną osłoną na łańcuch i błotnikami. Często posiada również koszyk umocowany na kierownicy. Oczywiście na rynku znajdują się także „holendry” w wersji męskiej. Każdorazowo jednak będą to ciężkie rowery z wygodnym siodełkiem, szeroką kierownicą, i dużymi, 28- calowymi kołami z oponami o delikatnym bieżniku.

Nowoczesne rowery tego typu mają design i charakter poprzednich modeli, ale ciężką stal zastąpiono stopami aluminium, a całość wyposażono w bardziej nowoczesny i bardziej niezawodne wyposażenie. To chyba jedyny typ roweru, przy kupnie którego możesz kierować się głównie jego urodą.

Rower górski – charakterystyka

Prawdziwe górskie rowery to stabilne maszyny do jazdy w trudnym, górskim terenie. Wytrzymała rama, design wymuszający pochyloną sylwetkę i szerokie opony z wyraźnym, terenowym bieżnikiem sprawiają, że nie sposób pomylić tego typu pojazdy z innymi. Najczęściej spotyka się rowery górskie na kołach o średnicy 26 cali (chociaż zdarzają się też modele na większych kołach, np. 29ery, które dość szybko zdobywają popularność także na polskim rynku).

Przeznaczenie rowerów górskich może być różne. Te ze sztywną ramą i amortyzowanym widelcem to tak zwane hardtaile. Ich najbardziej zaawansowanym typem są szybkie i lekkie maszyny do wyścigów Cross Country (XC) – to ta dyscyplina, w której złoty medal na olimpiadzie zdobyła dla Polski Maja Włoszczowska. Inne typy rowerów górskich mogą służyć do karkołomnych zjazdów w terenie lub do akrobacji na specjalnie skonstruowanych trasach.

My przedstawimy tutaj sylwetkę najpopularniejszego i najbardziej uniwersalnego typu roweru – hardtaila, który dla uproszczenia nazwiemy rowerem do XC.

Rowery do Cross Country dają użytkownikowi możliwość szybkiego i pewnego przemieszczania się po leśnych ścieżkach i górskich wertepach. Zaawansowane elementy zespołu napędowego redukują wysiłek potrzebny do pokonywania wzniesień, a amortyzowany widelec daje możliwość szybkiej jazdy po wyboistych trasach i zachowania przyczepności niezbędną do skutecznego hamowania. Sprawność na stromych podjazdach oraz szybkość okupiona jest dość mocno pochyloną sylwetką rowerzysty. Sztywna rama nie wpływa dobrze na komfort, choć ten polepszają nieco grube opony i przedni amortyzator.

Rower szosowy – charakterystyka

Rowery szosowe to zwarta, krótka rama, duże 28 calowe koła (lub nawet większe), bardzo wąskie opony o gładkim bieżniku oraz charakterystyczna gięta w kierunku ziemi kierownica – tzw. baranek. Konstrukcja roweru szosowego podporządkowana jest jednemu celowi, mianowicie osiąganiu jak największych prędkości. Daje to oczywistą korzyść w postaci szybszego przemieszczania się, co wiąże się też z pewnymi ograniczeniami.

Najważniejsze z niedogodności to dosyć mocno pochylona sylwetka rowerzysty oraz wysoka sztywność konstrukcji, która pozwala co prawda na gwałtowne przyśpieszanie (sztywny rower to mniejsza część mocy nóg jest przeznaczana na uginanie się roweru), ale wiąże się przeważnie z mniejszą przyjemnością z podróżowania.

Na rower taki powinni decydować się jedynie rowerzyści, którzy znają swoje wymagania wobec tego pojazdu. Z tego powodu odradzamy zakup „szosówki” początkującym rowerzystom, a przynajmniej kilka jazd testowych np. na rowerze pożyczonym od znajomego.

Rower trekkingowy – charakterystyka

Tego typu rowery stanowią kompromis pomiędzy komfortem miejskiego roweru, szybkością szosowego i dzielnością terenową górskiej maszyny. Znajdziesz tu więc:
opony o terenowym bieżniku, nieco węższe i gładsze niż te używane w rowerach górskich amortyzowany widelec przedni ze skokiem trochę mniejszym od tego w rowerze górskim 28-calowe koła na wzór rowerów szosowych możliwość regulacji pozycji siedzącego za kierownicą nawet do uzyskania wyprostowanej, komfortowej sylwetki charakterystycznej dla „holendrów”.

Rowery takie świetnie sprawdzają się w dalekich wyprawach, są zazwyczaj od początku wyposażone w bagażnik, dając jednocześnie możliwość zamontowania sakw (toreb na bagaż mocowanych do bagażnika) i dają możliwość dostosowania sylwetki jadącego do jego potrzeb. Priorytetem jest tutaj znaczna ładowność i wysoki komfort, umożliwiający pokonywanie sporych odległości.

Rowery crossowe to rowery trekkingowe, które nie mają błotników, bagażnika oraz innego dodatkowego wyposażenia. Są mniej uniwersalne, ale też znacznie lżejsze. Dzięki temu lepiej sprawdzają się w jeździe rekreacyjnej o sportowym zacięciu.

Trzeba jednak pamiętać, że uniwersalność została tutaj osiągnięta kosztem osiągów możliwych do uzyskania na wyspecjalizowanych maszynach. Na rowerze trekkingowym lub crossowym nie pojedziesz tak szybko, jak szosówką. Taki rower nie poradzi też sobie na szybkich, kamienistych zjazdach i mimo elastycznych ustawień nie będzie Ci tak wygodnie jak na klasycznej, miejskiej damce.

Podsumowanie

Osoby poszukujące idealnego dla siebie roweru muszą odpowiedzieć sobie na kilka pytań. Przede wszystkim powinny rozważyć miejsce, w którym będą korzystały ze swoich pojazdów, ponieważ każde podłoże oraz rodzaj drogi będzie wymagało od nich zakupienia innego sprzętu.

Z rodzajem roweru wiąże się również budżet, który chcemy przeznaczyć na zakup. Bardziej profesjonalne rowery przygotowane do pokonywania wymagających tras rowerowych z pewnością będą droższe niż wersje dla początkujących, chociażby z powodu wykorzystanych materiałów oraz nowinek technologicznych lub znanych marek.

Jakie buty piłkarskie kupić?

Jakie buty piłkarskie kupić?

Buty piłkarskie są podstawowym wyposażeniem zarówno amatora, jak i profesjonalnego gracza w piłkę nożną. Od stopnia ich dopasowania zależy nie tylko liczba zdobytych goli, ale przede wszystkim zdrowie i zachowanie anatomicznego kształtu stopy oraz palców.

Pierwszą i najważniejszą zasadą w przypadku dobierania butów piłkarskich jest ich wygoda. Oznacza to, że nie mogą być ani zbyt duże, ani za małe. Od zdrowia i stanu stóp piłkarzy zależy ich skuteczność na boisku, ponieważ muszą się oni przede wszystkim skoncentrować na grze i obranej taktyce, a nie zastanawiać się, dlaczego bolą ich nadwerężone stopy.

Typy butów piłkarskich

W sklepach z obuwiem sportowym możemy spotkać się z wieloma rodzajami korków. Przede wszystkim powinniśmy zmierzyć się z podziałem na buty profesjonalne i rekreacyjne. Wewnątrz tej kategoryzacji możemy spotkać się z butami sportowymi:

  • profesjonalnymi
  • półprofesjonalnymi
  • półamatorskimi
  • rekreacyjnymi

Buty piłkarskie profesjonalne, zwane inaczej meczówkami, to obuwie przeznaczone dla piłkarzy, profesjonalnie zajmujących się grą w piłkę nożną. Mogą nosić je również gracze niższych lig oraz półamatorzy, którzy uwielbiają wszelkiego rodzaju wyposażenie dla profesjonalistów. Taki sprzęt do gry w piłkę charakteryzuje się przede wszystkim wysoką jakością wykorzystanych materiałów i komfortem użytkowania. Ponadto, są wyposażone w największą ilość nowoczesnych technologii.

Buty półprofesjonalne mają nieco innych charakter niż te profesjonalne. Ze względu na ich profil, zawierają w sobie wiele cech, które kojarzone są z butami profesjonalnymi. Jednak nie wszystkie ich elementy wykonane są z najwyższej jakości materiałów. Niektóre elementy zastąpione są tańszymi wstawkami, dzięki czemu takie obuwie nie kosztuje fortuny, ale nadal pozostaje na znacznie wyższym poziomie niż korki dla amatorów.

Buty półamatorskie to z kolei doskonałe rozwiązanie dla wszystkich osób, które nie zajmują się profesjonalną gra w piłkę nożną, ale ze względu na swoje upodobanie do tej dziedziny sportu, uprawiają ją częściej niż raz w tygodniu. Wszystkie rozwiązania zastosowane w tym typie butów piłkarskich umożliwiają przede wszystkim komfort gry i zapewniają zadowolenie z rozgrywanych meczów.

Obuwie dla amatorów to już buty dla fanów piłki nożnej, którzy nie rozgrywają swoich potyczek na boisku zbyt często, niemniej chcą korzystać z możliwości jakie daje okazjonalne kopanie piłki. Takie korki są wykonane z innych materiałów niż buty piłkarskie dla profesjonalistów chociażby dlatego, że amatorzy nie narażają stopy na tak poważne przeciążenia jak to się dzieje w przypadku profesjonalnych graczy.

Biorąc po uwagę tego typu rozróżnienie obuwia, możemy spotkać się również z dzieleniem korków na klasy: niską, średnią i wysoką. Klasa niska oznacza obuwie przeznaczone dla amatorów, rekreacyjne. Klasa średnia, to buty treningowe, które wykonane są ze znacznie lepszych materiałów niż te z klasy niskiej. Klasa wysoka oznacza korki profesjonalne, które zapewniają wysoki komfort gry, lepszy kontakt z piłką, co wpływa również na cenę takich butów (nawet do 1500 zł jak w przypadku niektórych profesjonalnych modeli Nike).

Przeznaczenie butów

W przypadku korków możemy również mówić o podziale tego rodzaju obuwia ze względu na rodzaj podłoża, do jakiego są przeznaczone. Wyróżniamy tutaj przede wszystkim:

  • korki na naturalną trawę (Lanki, – FG/AG), które nadają się do użytkowania na naturalnej trawie, porastającej boiska piłkarskie
  • korki na naturalną mokrą trawę (wkręty/mixy -SG, SG-PRO), które są przeznaczone do wykorzystania na boiskach z miękka trawą naturalną oraz na wszelkiego rodzaju grząskie nawierzchnie,
  • korki na sztuczną trawę (TF/TT, AG, FxG) – posiadają niewielkie korki ułożone bardzo blisko siebie. Takie buty przeznaczone są do gry na sztucznych nawierzchniach trawiastych, np. na orlikach. W ramach tej kategorii znajdują się różnego rodzaju buty, oznaczone skrótami. I tak: AG to buty przeznaczone do gry na sztucznych nawierzchniach trawiastych. Takie obuwie posiada bardzo dużą ilość krótkich korków, które osadzone są bardzo blisko siebie. W przypadku oznaczenia TF/TT są to buty, które są wyposażone w podeszwę z bardzo krótkimi gumowymi koreczkami, które zapewniają bardzo wysoki komfort gry oraz idealną przyczepność na boiskach, na których znajduje się sztuczna trawa. Ponadto można ich używać na zmrożonych powierzchniach.
  • halówki (IC/IN/IT) – są to tradycyjne buty do gry w piłkę nożną posiadające płaską podeszwę, które przeznaczone są do gry w halach sportowych na nawierzchniach parkietowych, kauczukowych lub gumowych. W większości przypadków takie buty piłkarskie posiadają niebrudzącą podeszwę.

Wybór odpowiedniego obuwia pod względem miejsca, w którym będziemy go używać stanowi podstawę odpowiednich korków. Oczywiście, wiadomo, że pewnego rodzaju korki (np. te posiadające wkręty) nie nadają się na halę, natomiast w halówkach nie zdziałamy za wiele na naturalnej trawie. Na szczęście obecnie na rynku znajduje się tak bogaty wybór, że każdy gracz z pewnością znajdzie dla siebie odpowiednie buty przystosowane do niemal każdej powierzchni. Trzeba jednak pamiętać, aby dobrać buty do specyfikę powierzchni, na której zamierzamy grać. Jest to ważne nie tylko z punktu widzenia ostatecznego wyniku naszego meczu, ale przede wszystkim trwałości obuwia. Używane w warunkach, do których nie są przystosowane, szybciej się zniszczą. W takim przypadku będziemy również mieli problem z reklamacją, ponieważ producent uzna ją najprawdopodobniej za bezzasadną.

Materiał

Korki możemy podzielić również ze względu na materiał, z którego zostały wykonane. Do wyboru mamy dwa rodzaje: skórzane lub syntetyczne. Istnieją również korki, które łączą obydwa materiały.

Obuwie skórzane jest bardziej wrażliwe niż to wykonane z materiałów syntetycznych. Oznacza to, że trzeba o wiele częściej czyścić je, pastować i pielęgnować. Ponadto należy pamiętać, że jedną z właściwości skóry naturalnej jest to, że tego typu but zazwyczaj nieco rozciągają się podczas użytkowania. Dlatego, jeżeli zamierzamy zaopatrzyć się w buty piłkarskie wykonane ze skóry, musimy kupić je w nieco mniejszym rozmiarze.

W przypadku obuwia wykonanego z materiałów syntetycznych, użytkownikom z pewnością odpadnie kłopot związany z pielęgnacją. Wystarczy je jedynie przemyć od czasu do czasu wodą i przetrzeć szmatką. Oczywiście, nie należy całkowicie zaniedbać konserwacji naszego obuwia. Również buty syntetyczne nieczyszczone mogą posłużyć nam znacznie krócej niż w przypadku takich, o które dbamy.

Warto zapamiętać również to, że niektórzy gracze o wiele bardziej cenią sobie buty piłkarskie wykonane z materiałów syntetycznych. Jakość wykonania takiego obuwia obecnie dorównuje butom wyprodukowanym ze skóry naturalnej, jednak nie muszą się oni przejmować ewentualnym rozciągnięciem butów. Ponadto syntetyki zapewniają komfort gry porównywalny z butami skórzanymi.

Jak dobrać buty piłkarskie?

Dobór obuwia pod względem przeznaczenia powinien zależeć od rodzaju nawierzchni, na jakiej zamierzamy grać. Z kolei materiał, z którego wyprodukowano buty, powinien zależeć od naszych indywidualnych potrzeb oraz od zasobności portfela (jak wiadomo, skórzane buty są nieco droższe). Niemniej jednak jest jeszcze kilka elementów, które powinniśmy wziąć pod uwagę przy zakupie butów do gry w piłkę nożną.

Pozycja na boisku
Na pozór wydaje się mało istotna, ale dobranie obuwia do naszej funkcji w zespole może być przydatne. Ma to znaczenie szczególnie w przypadku bramkarzy oraz obrońców. Przeznaczone dla nich buty charakteryzują się o wiele większą wytrzymałością, a jest to związane z tym, że ci gracze ze względu na swoja defensywną grę, znacznie bardziej narażają swoje buty na uszkodzenia. Z kolei pomocnikom powinno zależeć na lepszym wyczuciu piłki, dlatego ich buty powinny być przede wszystkim doskonale dopasowane do stopy oraz wyposażone w najnowsze rozwiązania technologiczne. W przypadku napastników, liczą się przede wszystkim buty lekkie, pozwalające na lepszy start, przyspieszenie oraz szybkość.

Anatomiczny kształt stopy
Istotą doboru korków jest maksymalne dopasowanie ich do kształtu stopy. Jest to związane nie tylko z komfortem gry i lepszym wyczuleniem na piłkę, ale przede wszystkim z bezpieczeństwem gracza. Zadaniem butów do gry w piłkę nożną jest w końcu wykluczenie ewentualnych kontuzji i urazów. Oznacza to, że przy mierzeniu butów piłkarskich nie możemy ograniczać się jedynie do dopasowania odpowiedniego rozmiaru, ale musimy wziąć pod uwagę także inne parametry: szerokość stopy oraz kąt podbicia.

Jak zmierzyć stopę?
Przed udaniem się do sklepu sportowego, można pokusić się o zmierzenie własnej stopy, aby upewnić się, jaki rozmiar posiadamy. Wystarczy postawić stopę bez skarpetki na kartce papieru i ołówkiem zaznaczyć miejsce, w którym kończą się najdłuższy palec oraz pięta. Następnie za pomocą miarki trzeba zmierzyć otrzymany odcinek i porównać z rozmiarówką publikowaną przez danego producenta.

Mierzenie butów
Warto pamiętać, że mierzone buty powinny być w dobrym rozmiarze. Oprócz zastosowania standardowej rozmiarówki, warto wziąć pod uwagę jeszcze kilka trików:

  • Spróbuj dotknąć dużym palcem u stopy wewnętrznej strony czubka buta. Jeżeli masz taką możliwość, oznacza to, że but jest dobrany prawidłowo.
  • Postaraj się włożyć kciuk jednej ręki pomiędzy piętę a koniec buta. Również tutaj od powodzenia próby zależy, czy nasze obuwie zostało wybrane we właściwy sposób.

W przypadku, kiedy w momencie zastosowania wyżej wymienionych trików w butach pozostanie nam trochę luzu, powinniśmy pamiętać, że zazwyczaj na boisko wychodzimy
w getrach i ochraniaczach. Dlatego w butach powinno znaleźć się nieco wolnego miejsca.

Dobrym pomysłem jest przymierzenie butów piłkarskich wraz z całym wyposażeniem, a więc z ochraniaczami i skarpetogetrami. Aby upewnić się, że podczas wizyty w sklepie wybraliśmy odpowiedni rozmiar obuwia, dobrze jest wypróbować je również w domu. Przez jedną lub dwie godziny możemy pochodzić w butach wraz z ochraniaczami i getrami, aby ostatecznie przekonać się, że dokonaliśmy trafnego wyboru. Jeżeli w trakcie przechadzki po mieszkaniu lub w trakcie siedzenia poczujemy dyskomfort albo mrowienie, oznacza to, że buty jednak nie zostały dobrze dobrane i należy je zwrócić do sklepu albo wymienić na inny rozmiar.

Buty piłkarskie dla dzieci

W przypadku dobierania obuwia sportowego dla dzieci stajemy przed trudnym zadaniem. Oprócz wyżej wymienionych elementów, które musimy wziąć pod uwagę, a więc rodzaj nawierzchni oraz materiału, z którego wykonane są buty.

Bardzo ważne jest odpowiednie dobranie obuwia do kształtu i rozmiaru stopy, co w przypadku dzieci może okazać się trudne. Po pierwsze dlatego, że dzieci mogą czuć się niekomfortowo w ciasnych butach, po drugie – stopa dziecka rośnie szybko, a rodzice mogą chcieć kupić korki na wyrost. Kupując korki dla naszych pociech musimy pamiętać, że jest to tylko pozorna oszczędność, a dodatkowo możemy narazić nasze dziecko na niedogodności związane z użytkowaniem takich butów. Ponadto, nasz mały piłkarz może skarżyć się na dużo gorszy kontakt z piłką i brak kontroli nad nią. Dodatkowo, za duże buty o wiele szybciej zużyją się i zniszczą. W przypadku doboru niewłaściwych korków do nawierzchni, narażamy małych piłkarzy na nadmierne obciążenie mięśni i stawów, co przy regularnych treningach może prowadzić do poważnych urazów.

Wszystkie osoby, które kupują buty dla swoich dzieci powinny pamiętać, że w przypadku obuwia sportowego najlepszym rozwiązaniem jest zakupienie korków, w których znajduje się ok. 0,5 cm luzu, i które są dobrane pod względem nawierzchni, na której dziecko będzie ćwiczyć.

W przypadku, kiedy mamy problem z właściwym dobraniem butów dla dziecka, możemy skorzystać z pomocy wykwalifikowanych sprzedawców w sklepach ze sprzętem piłkarskim, które znajdują się w większości dużych miast.

Producenci i ceny

Obecnie na rynku mamy szeroki wybór obuwia do gry w piłkę nożną. Do najpopularniejszych i jednocześnie najwyżej ocenianych przez specjalistów należą między innymi marki:

  • Puma
  • Adidas
  • Nike
  • New Balance
  • Umbro

Wiele z produkowanych obecnie modeli butów do gry w piłkę nożną powstaje w wielu rozmiarach oraz z wytrzymałych i zaawansowanych technologicznie materiałów.
Ze względu na wykorzystane materiały oraz klasę wybranego przez nas obuwia, możemy spotkać się z różnymi cenami. Buty na naturalne nawierzchnie możemy mieć już od 200 do nawet 1500 tys. zł (wszystko zależy od klasy). Jeżeli chodzi o mokra trawę, ceny plasują się podobnie. W przypadku gry na sztucznej trawie, potrzebujemy przeznaczyć od 300 do 900 zł. Halówki to wydatek rzędu 150–730 zł.

Ceny butów piłkarskich zróżnicowane są również ze względu na ich klasę. Od 150-200 zł możemy kupić buty amatorskie. Obuwie półamatorskie to koszt ok. 500 zło. Najdroższe są korki dla profesjonalistów – ich koszt to nawet 1000 zł.

Podsumowanie

Kupując buty do gry w piłkę nożną powinniśmy rozważyć przede wszystkim nawierzchnię, na której zamierzamy rozgrywać mecze. Inne właściwości ma obuwie przeznaczone do trawy mokrej lub suchej oraz sztucznej, a inne to przeznaczone do gry w halach sportowych. Ponadto, musimy zwrócić uwagę na to, jak często zamierzamy korzystać z korków. Ze względu na przeznaczenie możemy spotkać buty dla profesjonalistów oraz amatorów, które różnią się wykorzystanymi materiałami, ale też wytrzymałością i możliwością operowania piłką.

Przy wyborze obuwia koniecznie musimy mieć na względzie jego dopasowanie do stopy. But powinien zawierać niewiele luzu, tylko tyle, aby zmieściły się w nim getry oraz ochraniacze. Jest to szczególnie ważne, kiedy chcemy dopasować obuwie dla małych piłkarzy.

W przypadku tego rodzaju butów sportowych kolorystyka ma znaczenie drugorzędne.

Jaką kosiarkę kupić?

Jaką kosiarkę kupić?

Ładna i zadbana trawa to wizytówka każdego domku jednorodzinnego. Od wielu lat ogrodnicy i hobbyści oddają się przyjemności koszenia trawy. Trzeba jednak pamiętać o tym, że tylko odpowiednia kosiarka zagwarantuje idealny wygląd naszego trawnika.

Kosiarki można podzielić na kilka sposobów. Rozróżniamy je ze względu na zastosowany sposób wyrzutu skoszonej trawy, mechanizm tnący, rodzaj zasilania bądź jego brak. Do wyboru znajdują się kosiarki samobieżne lub takie, które trzeba pchać. Poza tym, w ofercie sklepów ogrodniczych są jeszcze kosy mechaniczne lub wielofunkcyjne traktory, które oprócz koszenia mogą działać w ogrodach znacznie więcej.

Typy – kosy, kosiarki i traktorki

Kosy mają bardzo charakterystyczną budowę. Zazwyczaj na długim wysięgniku, który mocuje się na pasach, silnik zamontowany jest z jednej strony, z drugiej znajduje się mechanizm tnący. Kontrolowanie odbywa się za pomocą dodatkowych uchwytów. Istnieją również kosy, plecakowe (posiadające silnik w plecaku). Napęd przekazywany jest za pomocą elastycznego przewodu do wysięgnika oraz do mechanizmu tnącego. Drugie rozwiązanie stosowane jest z reguły w mocniejszych kosach do użytku profesjonalnego, które nadają się do wykaszania zarośli, krzaków i bardzo wysokiej trawy.

Największą zaletą kos i podkaszarek jest łatwość ich obsługi. Takim urządzeniem dotrzesz
w miejsca zupełnie nieosiągalne dla tradycyjnych urządzeń: stoki i zbocza wzgórz, wąwozy, rowy, okolice zadrzewione, czy w bezpośrednie sąsiedztwo budynków lub krawężników.

Kosiarki tradycyjne opierają się na kółkach. Silnik jest zamontowany na górze, przez co przekazuje napęd do mechanizmu tnącego ukrytego pod obudową. Ta może być wykonana z plastiku lub metalu. Plastikowe są lżejsze, jednak mniej wytrzymałe (może je uszkodzić uderzenie kamienia). Doskonałym rozwiązaniem jest obudowa z aluminium. Materiał ten gwarantuje niską wagę, przy dostarczeniu wysokiej odporności.

Kupując kosiarkę trzeba zwrócić uwagę na kółka. Najlepiej, aby były osadzone na metalowych łożyskach, dzięki czemu łatwiej jest ją pchać. Poza tym, im większe kółka, tym lepiej.

Traktorki mają napęd przekazywany na koła (cztery lub dwa) i do mechanizmu tnącego. Operator takiej maszyny podczas pracy siedzi w fotelu umiejscowionym nad osłoną ostrza. Ze względu na masę, traktorki wyposażone są w mocniejszy silnik (6 – 30 koni mechanicznych).

Typy – zasilanie

Wyróżniamy następujące typy zasilania:

  • elektryczne
  • spalinowe
  • bezsilnikowe

Kosiarki elektryczne są doskonałe dla osób z niewielkimi trawnikami wokół domu od 300 do 500 m2. Najczęściej są to kosiarki z plastikowymi obudowami, ale niezbyt przystosowane do pracy w wysokiej trawie. Nadają się do koszenia niewielkich, zadbanych i równych obszarów. Silniki zasilane są prądem, dlatego sporą niedogodnością jest poruszanie się z kablem. Ich część wyposażono w akumulatory, jednak pojawia się wtedy ograniczenie czasu pracy pojemnością akumulatora. Poza tym, stają się cięższe, co nie jest bez znaczenia.

Kosiarki posiadające silniki spalinowe przeznaczone są dla odbiorców z identycznymi areałami jak w przypadku kosiarek elektrycznych, ale bez dostępu do energii elektrycznej. Z większymi połaciami terenów zielonych – od 400 – 500 m2 w górę mogą zmierzyć się kosiarki spalinowe (od 4 – 5 KM). W zależności od zastosowanego mechanizmu tnącego, mogą być używane do koszenia trawy albo średniej albo wysokiej, porządkowania zaniedbanych trawników, a nawet do karczowania nieużytków porosłych krzakami. Można kupić kosiarki z silnikami benzynowymi dwu i czterosuwowymi (te drugie nie wymagają mieszanki benzyny i oleju, są cichsze i o mniejszej wibracji). Większe kosiarki samobieżne i traktorki ogrodowe wyposażane są w silniki diesla.

Kosiarka bez silnika to rozwiązanie ekologiczne. Pchając kosiarkę, napędzasz mechanizm obracający wrzeciono, który kosi trawę. Nie jest to jednak urządzenie, które można używać na większych powierzchniach i przy wyższej trawie.

Typy kosiarek ze względu na mechanizm tnący

Biorąc pod uwagę mechanizm tnący w kosiarce, wyróżniamy:

  • rotacyjny
  • tradycyjny
  • wrzecionowy
  • żyłkowy
  • bijakowy
  • listwowy
  • karczujący

Kosiarka z tradycyjnym mechanizmem tnącym ma zamontowane jedno ostrze, które obraca się w poziomie. To rozwiązanie jest zastosowane w narzędziach przeznaczonych do koszenia niezróżnicowanych pod względem rzeźby terenu oraz niewielkich powierzchni.

Mechanizm rotacyjny przeznaczone są do koszenia sporych powierzchni. Ostrza znajdują są w bębnie. Jego średnica odpowiada szerokości koszenia. Dostępne są też wersje dyskowe, gdzie ostrzem jest dysk. Kosiarka rotacyjna, która obraca się wokół własnej osi, pozwala na koszenie na zróżnicowanym terenie. Przeznaczona do trawy wysokiej.

Mechanizm żyłkowy często stosowany jest w tzw. kosach mechanicznych, także w kosiarkach. Jedna lub dwie żyłki, przytwierdzone do obrotowej końcówki, kręci się z dużą prędkością i tak wykonują swoją pracę. Tego typu sprzęt najlepiej przydaje się w koszeniu miejscu trudno dostępnych dla innych typów kosiarek: przy krawężnikach,
w okolicach budynków oraz drzew.

Wrzecionowe, jak sama nazwa wskazuje, wyposażone są w walcowate wrzeciono, które obracając się wokół własnej osi, tnie trawę. W większości przypadków stosowane jest w urządzeniach napędzanych siłą mięśni. Takie urządzenia są przeznaczone do trawników utrzymanych w dobrym porządku i nie nadają się do wysokiej trawy.

Kosiarki bijakowe skoszą za to wszystko za sprawą mechanizmu, który jest zdolny do pokonania krzaków, samosiejki drzew i grubych chwastów. Charakteryzują się kilkunastoma lub kilkudziesięcioma ostrzami w kształcie litery „L” lub „T”. Obracając się w pionie, tną wszystko, co znajduje się na danym terenie.

Kosiarki karczujące wyposażone są w jeden długi nóż, na którym znajdują się niewielkie nożyki uchylne. Nie koszą, lecz miażdżą rośliny. Przeznaczone są dla osób, które mają do wykoszenia ary nieużytków.

W mechanizmie listwowym, trawę ścinają noże ułożone obok siebie na poruszającej się w poziomie listwie. Tego typu kosiarki sprawdzają się w koszeniu większych obszarów i wysokiej trawy.

Kosiarki karczujące, listwowe, bijakowe i rotacyjne są bardzo dobre i dlatego używa się ich najczęściej w celach komercyjnych. Są też dość drogie, dlatego rzadziej wybierają je użytkownicy indywidualni.

Parametry

Podstawowe parametry to:

  • moc (KM – spalinowe; lub W – elektryczne)
  • szerokość koszenia
  • wysokość koszenia (regulowana)

W silnikach kosiarek elektrycznych moc mierzy się w watach. Najsłabsze posiadają ok. 1100 W, zaś najmocniejsze 1800 W. Szerokość koszenia wynosi 30 -50 cm. To wystarczy, żeby bez problemu skosić trawnik o maksymalnej powierzchni 600 m2.

Zwykłe kosiarki spalinowe mają moc 3,5 KM, co daje możliwość koszenia na szerokości do 50 cm. Najsilniejsze kosiarki samobieżne mają po 30 KM i koszą pas o szerokości prawie 2 m jednorazowo.

Moc, niezależnie od tego, czy z zasilania elektrycznego, czy spalinowego, przekłada się na szerokość koszenia oraz wydajność kosiarki.

Możemy również kupić kosy oraz podkaszarki spalinowe o mocy ok. 1 KM do 3 KM i elektryczne o mocy 300-1000 W. Szerokość koszenia waha się od 20 cm (najsłabsze kosy elektryczne) do 50 cm (najmocniejsze spalinówki).

Wybierając kosiarkę sprawdź, czy ma wielostopniową regulację wysokości koszenia. Najczęściej jest to 2-6 lub 8 cm. Najlepiej zakupić sprzęt z regulacją centralną. Ustawienie wysokości odbywa się przy pomocy jednej dźwigni. W kosiarkach ekonomicznych należy ustalać wysokość przy każdym kółku.

Wyrzucanie trawy

Kosiarka może pozbywać się skoszonej trawy na kilka sposobów: wyrzucając ją z boku, z tyłu, z przodu lub odkładając na bok. Wybór zależy od indywidualnych potrzeb. Jeśli zamierzasz kupić kosiarkę z koszem zbierającym trawę, lepsza jest opcja wyrzutu z tyłu lub przodu. Jeśli planujesz zebrać susz, dogodniejsza będzie kosiarka z bocznym wyrzutem, lub taka, która układa pokos na bok (najlepsze w przypadku wysokiej trawy).

Kosze

Dostępne w przypadku kosiarek bez lub z funkcją rozdrabniania trawy. Również tutaj można mówić o oszczędności czasu, ponieważ nie traci się go na zagrabianie pokosu.

Spotyka się kosze o różnej pojemności. Przeciętnie 30-60 l, chociaż w koszących traktorkach pojemność może wynosić nawet 200 l.

Mulczowanie trawy

Funkcja ta jest bardzo przydatna dla tych, którzy nie zamierzają grabić siana i cenią sobie oszczędność czasu. Mulczowanie to inaczej rozdrabnianie. Bardzo drobno posiekana trawa jest wyrzucana na trawnik, gdzie szybko się rozkłada, stanowiąc doskonały nawóz dla rosnących roślin. Przy okazji tworzy utrzymującą wilgoć ściółkę, co jest przydatne w upalne dni.

Rozruszniki

Kosiarki i kosy spalinowe uruchamia się zazwyczaj przy pomocy rozrusznika z linką. Na rynku znajdują się jednak modele wyposażone w rozrusznik elektryczny.

Napęd na koła

Niektóre kosiarki mają do dyspozycji użytkownika napęd na koła. Jest to o tyle wygodne, że nie potrzeba używać siły podczas pracy, a kosiarka jedzie sama. Są to urządzenia o mocy minimum 4 KM, które pozostają o kilkaset złotych droższe od modeli bez napędu. Zastosowanie napędu wiąże się z tym, że kosiarka będzie cięższa o kilka kilogramów oraz trudniejsza w manewrowaniu.

Inaczej rzecz przedstawia się w przypadku kosiarek rotacyjnych. Postawione na dwóch kołach, z przodu opierają się na dysku ślizgowym, umieszczonym pod bębnem lub tarczą tnącą. Taki sprzęt można bez najmniejszego kłopotu odwrócić o 180 stopni w miejscu. Tak samo opracowano napęd w kosiarkach listwowych, jednak są one o wiele cięższe (do nawet 70 kg), więc obrót wymagać będzie znacznie więcej wysiłku.

Ogromne pole manewru otwiera się, jeśli zdecydujesz się na traktorek ogrodowy z możliwością rozbudowy. Ten poważny wydatek (minimum 5 tys. zł) zostanie zwrócony, kiedy zwiększy się zakres prac możliwych do wykonania. Zakup dodatkowych akcesoriów może zamienić traktorek w kombajn, którym możemy posłużyć się jako pługiem śnieżnym, kosiarką z pojemnym koszem, zgrabiarką lub niewielkim kultywatorem.

Producenci i ceny

Najlepsze marki to:

  • Stiga
  • Solo
  • Honda
  • Castelgarden
  • Oleo-mac
  • Victus
  • Kawasaki (kosy spalinowe)
  • Stihl

Wachlarz cen kosiarek jest spory. Najtańsze markowe modele elektryczne można kupić już za 700 – 800 zł. W supermarkecie kupisz tańsze za 500 zł. Najdroższe samojezdne kosiarki potrafią kosztować 150 tys. zł.

Podsumowanie

Na decyzję dotyczącą tego jaką kosiarkę kupić, powinny mieć wpływ trzy elementy: co, na jakiej powierzchni i w jakim terenie będziesz kosić. Przy niewielkim, zadbanym trawniku nie potrzeba drogiego i mocnego sprzętu. Tutaj sprawdzi się kosiarka elektryczna. Przy kilku tysiącach metrów kwadratowych połaci zielonej, potrzeba kosiarki spalinowej lub nawet traktora. Kosiarka elektryczna nie sprawdzi się z dwóch powodów: po pierwsze, przy takiej wielkości terenu konieczne byłyby setki metrów kabla, a po drugie, kosiarka spalinowa lepiej poradzi sobie z wyższą trawą.

Jeżeli zasilanie elektryczne znajduje się blisko trawnika, a jego powierzchnia nie przekracza 600 m2, nie trzeba kupować kosiarki spalinowej. Kosiarka elektryczna jest bardziej ekologiczna, nie hałasuje, nie śmierdzi spalinami i a czynności serwisowe ograniczają się do naostrzenia noża bądź naoliwienia kółek. Natomiast jeśli kontakt znajduje się w odległości kilkudziesięciu metrów– nie opłaca się ciągać za sobą kilometrów kabli ani przedłużacza. Tylko napęd spalinowy sprawdzi się w takiej sytuacji.

Jeśli Twój trawnik jest zadbany, tradycyjne kosiarki spalinowe, czy elektryczne będą odpowiednie. Jeśli jednak będziesz strzyc trawę na górkach, uskokach i w dołkach, lepszym rozwiązaniem będzie wykaszarka lub kosa mechaniczna. Jeżeli na terenie trawnika znajduje się altanka albo szopa, tradycyjną kosiarką nie wykosisz roślin znajdujących się bardzo blisko budynków i okalających je krawężników.

Jaki blender kupić?

Jaki blender kupić?

Blender jest jednym z robotów kuchennych. Na rynku istnieje wiele urządzeń tego typu: rozdrabniacz ręczny lub kielichowy, w wersji podstawowej albo z dodatkowym wyposażeniem.

Rozdrabniacz jest jednym z robotów kuchennych. Jak wskazuje ta nazwa, jego głównym zadaniem jest rozdrabnianie oraz miksowanie produktów, a także przygotowywanie ich do spożycia lub do dalszej obróbki termicznej.

Blendery kielichowe (stojące)

Ich najważniejszym elementem jest pojemny kielich (w rozdrabniaczu Bosch MMB1000 do 2l) z nożem zamontowanym na dnie dzbanka. Taki rozdrabniacz służy do rozdrabniania i miksowania. Rozszerzona wersja posiada również młynek do kawy (np. Ariete Blendy 570), parowar (np. Philips SCF870/22), a nawet sokowirówkę (np. Ariete Tutti Frutti).

Blendery ręczne

W wersji podstawowej posiadają plastikową stopkę miksującą (Bosch MSM 6B100) lub stali szlachetnej (MPM Product MBL-04). Blender służy do rozdrabniania, przecierania i mieszkania. Wersja rozszerzona blendera posiada dodatkowo: trzepaczkę do ubijania piany, pojemnik do mieszania, pojemnik z tarczami tnącymi wymiennymi, kruszenia lodu, nóż do mieszania, a nawet młynek do przypraw, ziół i czekolady (np. Bamix De Luxe).

W ofercie producentów dostępne są modele przewodowe i bezprzewodowe – wyposażone w akumulatory, umożliwiające pracę do 20 minut bez ładowania (np. Bosch, Philips).

Element roboczy

Rozdrabniacz ręczny posiada plastikowe ramię, które jest lżejsze i nieodporne na wysokie temperatury. Rozdrabniane potrawy muszą mieć temperaturę poniżej 80°C. Są trudniejsze do wyczyszczenia (przebarwienia od owoców lub warzyw). Ramię może być również zbudowane ze stali nierdzewnej (cięższe niż plastikowe i bardziej odporne na działanie wysokich temperatur – potrawy mogą uzyskać temperaturę powyżej 80°C; nie przebarwia się od owoców oraz warzyw).

Rozdrabniacz kielichowy (stojący) – element roboczy to podstawa, służąca do umieszczenia kielich. Dzbanek może być wykonany z plastiku (lekki, ale nieodporny na uderzenia), akrylu (lżejszy od szkła, odporny na uderzenia) lub ze szkła (ze szkła hartowanego, ciężki, odporny na uderzenia). Rozdrabniaczy kielichowych używa się do miksowania potraw o temperaturze wyższej niż 80°C. Zazwyczaj w blenderach stojących kielich jest okrągły. Wyjątkiem są niektóre modele Electrolux, wyposażone w kielich trójkątny (taka budowa pozwala efektywniejsze rozdrabnianie produktów).

Noże

W blenderze stalowe noże znajdują się w stopce miksującej, są przytwierdzone na stałe albo z możliwością wymiany (np. Bamix Mono posiadający 4 wymienne ostrza do, miksowania, kruszenia, ubijania i siekania). Noże różnią się liczbą skrzydełek – w większości blenderów jest ich 2 (np. Holden BL40), jednak czasami można się spotkać również z blenderami z 4 skrzydełkami (np. Bosch MSM7500). Większa liczba skrzydełek w nożu to możliwość szybszego i dokładniejszego rozdrobnienia produktów, szczególnie twardych.

Innym nowatorskim rozwiązaniem są noże tnące w dwóch kierunkach: w pionie oraz poziomie. Noże o tzw. podwójnym działaniu są najskuteczniejsze, gdyż dzięki temu, że tną w obu kierunkach, dokładniej radzą sobie z produktami do miksowania (równie skutecznie jak u noży 4-skrzydełkowych).

Noże w rozdrabniaczu kielichowym (nawet 6-skrzydełkowe, np. Bork, Electrolux) ze stali nierdzewnej umiejscowione są na dnie kielicha. Mogą być wtedy zamontowane na stałe (większość modeli) lub mieć funkcję demontażu (Philips HR2094). Dla osób nie lubiących czyścić rozdrabniacza, polecamy zdejmowane ostrza – ułatwiają utrzymanie higieny urządzenia.

Pojemnik

Blender o mocy powyżej 400 W posiada najczęściej dodatkowy pojemnik do rozdrabniania. Jest on wyposażony w pokrywkę, która pozwala zamknąć naczynie, oraz miarkę. Pojemnik może pomieścić 500 – 800 ml. W wersji rozszerzonej blendery mają zamykany pojemnik z wymiennymi nożami, w którym można szatkować i kroić (oczka noży różnej wielkości). Niektóre blendery zawierają nawet haki do mieszania ciasta, jednak nie można wyrobić w nich ciasta na dużą blachę.

Dosyć nowym rozwiązaniem (np. w blenderach Braun lub Orava) są pojemniki próżniowe, służące do przygotowania, podgrzania lub przechowywania jedzenia (za pomocą pompki próżniowej w pojemniku wytwarza się próżnia, a produkty dłużej zachowują świeżość).

Rozdrabniacz stojący ma duży pojemnik (od 600 ml do 2 litrów płynu w temperaturze pokojowej) ze pokrywką. Na jego dnie umiejscowione są noże. Aby ułatwić pracę, skonstruowano pokrywę z otworami, aby sukcesywnie, podczas pracy, dodawać składniki (np. MPM Product MBL-05). Dzięki temu nie trzeba wyłączać urządzenia, żeby dodać kolejną porcję składników. Innym rozwiązaniem jest system, który umożliwia bezpośrednio nalewanie koktajlu do naczynia bez konieczności ściągania dzbanka (Ariete, Romix).

Końcówki tnące

Oprócz podstawowej końcówki miksującej (z nożem), blender może posiadać także końcówkę rozdrabniającą. Jest ona montowana do zamykanego pojemnika z wymiennymi nożami (np. do szatkowania lub kruszenia lodu).

Inną dodatkową końcówką jest spieniacz do mleka albo trzepaczka służąca do ubijania, dzięki której można nie tylko ubić pianę z białek, ale też zrobić majonez czy sos. Końcówka do ubijania jest zazwyczaj pojedyncza, ale zdarzają się również modele z podwójną trzepaczką (wyglądem przypominają widełki miksera: Bork HB SCP 1304 SI). Blender dodatkowo może być wyposażony w duży nóż, który służy do bardzo szybkiego kruszenia lodu i krojenia ( Bomann SMS 3149).

Rozdrabniacz kielichowy zazwyczaj nie ma dodatkowych końcówek. Wyjątkiem są specjalistyczne przystawki w niektórych modelach, np. końcówka do mielenia ziaren kawy (Holden BLK-41), przystawka do wyciskania soków (Philips HR1840). Niektóre rozdrabniacze wyposażone są także w filtr, pozwalający uzyskać klarowny sok, bez pestek i nasion (Philips).

Sposób przechowywania urządzenia i końcówek

Rozdrabniacze ręczne mają stosunkowo niewielkie rozmiary i są lekkie. Bez problemu mieszczą się w szufladzie, można również zabrać je ze sobą w podróż. Aby ułatwić ich przechowywanie, blendery zostały wyposażone w podstawkę, uszko lub uchwyt ścienny. Rozdrabniacze kielichowe są większe i zdecydowanie cięższe niż ręczne.

Zabezpieczenia

W blenderach spotyka się głównie dwa rodzaje zabezpieczeń: przed przypadkowym uruchomieniem lub przed zwolnieniem końcówki w trakcie pracy. W rozdrabniaczach stojących najczęściej występują zabezpieczenia takie jak: przed przypadkowym uruchomieniem, uruchomieniem przy otwartej pokrywie, uruchomieniem bez dzbanka lub tylko wtedy, gdy wszystkie elementy są prawidłowo zamontowane.

Długość przewodu i sposób zwijania

W przypadku rozdrabniaczy z przewodem zasilającym (kielichowe i większość ręcznych, poza wybranymi modelami Boscha i Philipsa), długość kabla ma wypływ na wygodę pracy. Jeśli gniazdko kuchenne oddalone jest o ponad metr od miejsca, w którym zamierzasz korzystać z urządzenia, należy sprawdzić, jak długi jest kabel. Różnice mogą wynosić nawet kilkadziesiąt centymetrów. W rozdrabniaczach kielichowych przewód ma długość około 1 m (np. Bugatti Vela Casa).

Ułatwieniem jest tutaj miejsce do nawinięcia przewodu sieciowego w blenderach (np. Braun) lub schowania przewodu w obudowie (Tefal). Możesz też spotkać rozdrabniacze stojące, w których znajduje się schowek na przewód (np. Philips, Zelmer), co pozwala przechowywać urządzenie z odpowiednio zabezpieczonym kablem.

Czyszczenie

W rozdrabniaczach ręcznych końcówka miksująca w ławy sposób odłącza się od ramienia, co w znacznym stopniu ułatwia jej mycie (coraz więcej modeli można myć w zmywarce).

W niektórych rozdrabniaczach kielichowych (np. Electrolux ASB2600) dostępna jest funkcja szybkiego bezpiecznego czyszczenia, która działa w następujący sposób: do pojemnika wlewa się wodę, którą urządzenie miesza wewnątrz pojemnika. Wysokie obroty umożliwiają oczyszczenie noży z resztek potraw. Po wyłączeniu urządzenia trzeba tylko wylać płyn z dzbanka i ostatecznie go opłukać.

Parametry

Warto przyjrzeć się parametrom, które będą miały istotny wpływ na komfort obsługi. Kilka podstawowych informacji można znaleźć na etykiecie, są to m.in. dane dotyczące: mocy, obrotów czy sposobu sterowania.

Obroty

Określają szybkość wirowania noży na minutę (obr./min.). W blenderach może ona wynosić aż 20 000 obrotów na minutę (np. Severin SM 9617). Rozdrabniacz kielichowy połączony z sokowirówką ma w swojej ofercie Philips – jest to model HR1840/55 z 19 000 obrotów na minutę, posiadający największą ilość obrotów.

Coraz częściej jednak producenci zamiast prędkości wirowania noży podają poziomy prędkości. Blender może pracować na nawet 15 prędkości pracy (np. Braun Multiquick 7), a w rozdrabniacz kielichowych – na 14 prędkościach (np.Zelmer 32Z010).

Z pojęciem obrotów wiąże się również ich regulacja. Regulacja obrotów (w urządzeniach, które o więcej niż jednym trybie pracy) pozwala dobrać taką liczbę obrotów, aby urządzenie pracowało najefektywniej. Dlatego nie warto kupować urządzenia, które jej nie posiada. Przy niektórych blenderach (np. Bosch) można spotkać się z informacją o płynności regulacji obrotów. Oznacza to, że można zwiększać lub zmniejszać ich liczbę za pomocą przycisku + lub – .

Dodatkową funkcją obrotów jest opcja turbo, uruchamiana za pomocą przycisku powoduje, że blender pracuje na najwyższych obrotach. To rozwiązanie zastosowano w przypadku większości blenderów i rozdrabniaczy.

Innym sposobem jest możliwość pracy pulsacyjnej. Dzięki niej urządzenie pracuje tylko wtedy, gdy wciśnięty jest przycisk, a użytkownik ma kontrolę nad procesem rozdrabniania (np. ręczne blendery Braun lub blender kielichowy Adler).

Moc

To maksymalna wydajność energetyczna urządzenia (im większa, tym dłużej urządzenie pracuje bez przerwy). Rozdrabniacze ręczne charakteryzują się mocą od 170 W (np. Severin SM 9617) do 800 W (np. Sencor SHB4360). Blendery o mocy powyżej 400 W mają w zestawie pojemnik, w którym rozdrabnia się twardsze warzywa i owoce. Rozdrabniacze kielichowe mają moc od 100 W (Clatronic MZ 2619) do 1500 W (Blendtec Total Blender). Przy zakupie tego typu urządzenia trzeba pamiętać, że rozdrabniacze kielichowe o niskiej mocy posłużą tylko do siekania ziół i miękkich produktów.

Sterowanie

W blenderach oraz rozdrabniaczach stojących najczęściej spotykane jest sterowanie manualne (przycisk lub pokrętło). Sterowanie manualne czasem łączy się z elektronicznym wyświetlaczem prędkości (np. Bosch MSM7405). Na rynku dostępne są rozdrabniacze ze sterowaniem elektronicznym (w urządzeniach Blendtec) – urządzenie samo przyśpiesza i zwalnia, by na koniec wyłączyć się całkowicie.

Producenci i ceny

Za renomowanych producentów uznaje się:

  • Bamix
  • HB
  • Tefal

Spośród producentów rozdrabniaczy kielichowych poleca się:

  • Casa Bugatti
  • Blendtec
  • Kitchen Aid

Rozdrabniacze stojące są droższe i kosztują 100 zł – 1500 zł.

Większość producentów ma w swojej ofercie blendery oraz rozdrabniacze. Spośród nich rekomendowani są:

  • Bosch
  • Braun
  • Electrolux
  • Kenwood
  • Philips
  • Severin
  • Zelmer

Podsumowanie

Decydując się na urządzenie, warto odpowiedzieć na kilka pytań: czy zamierza się miksować produkty bez dostępu do prądu, czy blender ma pracować samodzielnie, czy planujemy rozdrabniać gorące potrawy i jak bardzo zależy nam na funkcji czyszczącej urządzenie.

W przypadku wyboru urządzenia bezprzewodowego, dobrze jest skupić się na niektórych modelach Boscha lub Brauna, ponieważ dzięki nim zmiksujemy jedzenie niemal w każdym miejscu: na pikniku lub podczas pieszej wędrówki. Amatorzy sprzętów samodzielnie pracujących powinni zakupić rozdrabniacz stojący z funkcją dodawania składników oraz
z opcją automatycznego wyłączania po zakończeniu pracy. Dla chcących rozdrabniać gorące potrawy rozwiązania są rozdrabniacze z końcówką ze stali nierdzewnej, ponieważ pozwolą one na miksowanie nieograniczonej ilości płynów. Szybkie czyszczenie zapewniają blendery (ogranicza się tylko do ramienia roboczego) albo rozdrabniacze z wymiennymi ostrzami lub funkcją szybkiego bezpiecznego czyszczenia.

Jaki nawilżacz powietrza kupić?

Jaki nawilżacz powietrza kupić?

Sezon grzewczy czy upały mogą znacznie obniżyć wilgotność w pomieszczeniu. Suche, ciepłe powietrze wysusza włosy, skórę, powoduje problemy z zatokami i koncentracją. Nawilżacz powietrza powinien temu zaradzić.

Dlaczego nawilżacz?

Nawilżanie powietrza jest konieczne w okresie jesienno-zimowym, kiedy ogrzewanie sprawia, że powietrze w pomieszczenie wydaje się bardzo suche. Niektóre osoby od razu zauważają zmianę (pojawią się problemy z oddychaniem, brak koncentracji), inni – dopiero po czasie (włosy stają się suche, pojawiają się problemy skórne).Ten typ ogrzewania nie jest obojętny dla zdrowia.

Rozwiązaniem jest kupno wilgotnościomierza – higrometru – i sprawdzenie stanu wilgotności powietrza w mieszkaniu. Jeśli jest ona większa niż 30%, to nie ma powodów do niepokoju. Jeszcze lepiej, jeśli jej wynik oscyluje między 40-60% (stan idealny do mieszkania). Natomiast jeśli jest mniejsza, to z całą pewnością zagraża zdrowiu.

Problemom związanym z suchością powietrza można zaradzić przez zastosowanie typowo domowych metod: hodowania roślin lub codziennego prania. Jednak najlepszym sposobem jest zaopatrzenie się w nawilżacz powietrza, który pozwoli utrzymać w mieszkaniu idealny poziom wilgotności. Najlepsze z nich nie tylko nawilżają, ale też jonizują i oczyszczają powietrze.

Nawilżacze parowe

Ich metoda działania jest prosta i przypomina zasadę działanie tradycyjnych nawilżaczy. Woda w zbiorniku jest podgrzewana, a powietrze z zewnątrz miesza się z cząsteczkami zimnej wody. Tak powstała mgiełka wyrzucana jest przez urządzenie do pomieszczenia. Para pozostaje sterylna (podgrzewanie neutralizuje bakterie), delikatnie podnosi temperaturę w pomieszczeniu i jest niewidzialna.

Zalety: Podgrzewanie wody eliminuje bakterie (takie urządzenie jest dobre do pokoju dziecięcego). Ciepła para wodna umożliwia inhalację.

Wady: Zużywa stosunkowo dużo prądu. Ciepła mgiełka nie jest przydatna w upalne dni.

Dla kogo: Przeznaczone dla osób, które szukają sposobu na zwiększenie wilgotności. Przyda się tym, którzy chcą kupić urządzenie umożliwiające inhalację. Dobry do stosowania jesienią i zimą.

Nawilżacze tradycyjne

Czyli nawilżacze nieelektryczne. Ich budowa i działanie są proste: są to ceramiczne lub stalowe pojemniki do zwieszenia na kaloryferze. Ciepło z grzejnika sprawia, że woda umieszczona w nich paruje i delikatnie nawilża powietrze.

Zalety: Są dosyć tanie, nie zużywają zbyt dużo prądu, nie zajmują dużo miejsca.

Wady: Niezbyt duża wydajność i ograniczone działanie.

Dla kogo: Dla osób, którym nie zależy na nawilżaniu dużych powierzchni mieszkania, szukających taniego sposobu na zwiększenie wilgotności.

Nawilżacze ultradźwiękowe

Ultradźwięki to fale dźwiękowe o bardzo wysokiej częstotliwości. Ich drgania są niedostępne dla ucha człowieka, ale słyszą je niektóre zwierzęta domowe: psy, koty, szczury. W nawilżaczach ultradźwięki wykorzystuje się do rozbicia cząsteczek wody i stworzenia mgiełki. Ta wyrzucana przez wentylator na zewnątrz, w zależności od modelu, może być albo chłodna lub ciepła albo – chłodna i ciepła (w większości modeli). W przeciwieństwie do mgiełki wytwarzanej przez nawilżacze parowe, jest przeważnie widoczna (krople raczej duże). Większość nawilżaczy ultradźwiękowych posiada higrometr, który pozwala na kontrolę stanu nawilżenia.

Zalety: Jest bardzo energooszczędny i cichy, większość modeli posiada możliwość regulacji. Jest też uniwersalny (większość modeli wytwarza zimną i ciepłą parę).

Wady: Woda i mgiełka mogą się z czasem zanieczyszczać. Ultradźwięki drażnią domowe zwierzęta.

Dla kogo: Dla osób, które szukają cichego i uniwersalnego urządzenia z regulacją i nie mają w domu zwierząt.

Uwaga! Na rynku dostępne są również nawilżacze mieszane, które łączą w sobie cechy nawilżacza ultradźwiękowego oraz parowego.

Nawilżacze ewaporacyjne

Zamiast podgrzewacza są wyposażone w bęben lub wkład z filtrem. Po wlaniu wody do urządzenia i włączeniu, powietrze zostaje nawilżone i wyrzucone na zewnątrz za pomocą wentylatora. W ten sposób powstaje mgiełka, która jest niewidoczna i chłodna.

Zalety: Niskie zużycie prądu. Możliwość zastosowania do aromaterapii.

Wady: Głośny (urządzenie szumi).

Dla kogo: Dla osób poszukujących energooszczędnego nawilżacza. Przydatny dla tych, którzy szukają urządzenia do aromaterapii.

Moc

Warto sprawdzić, ile prądu zużywa nawilżacz powietrza:

  • najwięcej energii zużywają nawilżacze parowe wytwarzające ciepłą mgiełkę (podgrzewają wodę). Ich moc znajduje się w granicach 350-2000 W.
  • mniej energii zużywają nawilżacze ultradźwiękowe. Ich moc zależy od typu mgiełki i waha się pomiędzy 25-50 W (zimna mgiełka) i 120-140 W (ciepła mgiełka).
  • najmniej energii pochłaniają parowe nawilżacze wytwarzające zimną mgiełkę (ewaporacyjne). Moc takich urządzeń oscyluje między 20 a 50 W.

Oznacza to, że wywarzanie ciepłej mgiełki wymaga większego poboru energii oraz kosztuje więcej. Wybierając nawilżacz lepiej nie kierować się tylko mocą urządzenia, ale też własnymi potrzebami. Jeśli zamierzasz używać go od czasu do czasu, koszt eksploatacji nie powinien zrujnować budżetu. Poza tym, warto upewnić się, czy urządzenia umożliwia regulację (ręczną albo automatyczną) ilości pary. Dzięki temu, po osiągnięciu pożądanego poziomu wilgotności w pomieszczeniu, nawilżacz wyłączy się sam.

Wydajność

Wydajność danego modelu decyduje o wielkości powierzchni nawilżanej przez urządzenie
i jego intensywności. Wyrażana jest przez:

  • wydajność parowania – podawana w mililitrach na godzinę (ml/h) albo w litrach (l) na dobę. Wskazuje ilość wytworzonej pary w podanym okresie i określa zużycie wody. Najmniejsza wydajność określana jest w granicach 4-5 litrów na dobę, największa – nawet 60 litrów na dobę! Wydajność parowania zależy od wielkości nawilżacza oraz powierzchni nawilżania. Na ilość zużywanej wody wpływa typ urządzenia, okres, w którym wytwarzana jest para oraz wykonanie danego modelu.
  • powierzchnię nawilżania – podawana w m² (najczęściej) lub m³ (rzadziej). Określa możliwości nawilżania. Najmniejsze modele są przeznaczone do nawilżania powierzchni 10-25 m², największe – są w stanie wytworzyć mgiełkę, która zwiększa wilgotność na powierzchni do nawet 300 m²!

Do nawilżenia powierzchni o wielkości 40 m² (np. kawalerki) potrzeba urządzenia o wydajności około 5-6 litrów na dobę. Zdecyduj zatem, jaką powierzchnię chcesz nawilżyć i wybierz urządzenie o większej lub mniejszej wydajności parowania.

Opisy techniczne niektórych nawilżaczy podają informację o czasie pracy urządzenia (np. 20 h). Czas określa wydajność parowania. Oznacza to, że nawilżacz powietrza z czasem pracy 24 h jest w stanie pracować bez wymiany wody przez całą dobę.

Filtry

Dla czystości wytwarzanej mgiełki, producenci proponują wiele rodzajów filtrów. Jeśli wybierany przez Ciebie model nie posiada w zestawie filtra, warto sprawdzić, czy istnieje możliwość jego dokupienia. Możesz dokonać wyboru sposób różnych propozycji:

  • filtr HEPA – oczyszcza z kurzu i alergenów
  • filtr węglowy – niweluje brzydkie zapachy w powietrzu
  • filtr ceramiczny –zmiękcza wodę, filtruje, usuwa kamień
  • filtr dyszowy – umożliwia lepszą dystrybucję pary

Uwaga! Filtry są niezbędne w przypadku, kiedy wybieramy nawilżacz wytwarzający zimną, podatną na zanieczyszczenia mgiełkę (model ewaporacyjny lub ultradźwiękowy).

Zbiornik na wodę

Jeżeli potrzebujesz funkcjonalnego sprzętu, zwróć uwagę na wielkość pojemnika. Zależność jest łatwa do określenia – im większą powierzchnię model może nawilżyć (im większą ma wydajność), tym obszerniejszy pojemnik na wodę posiada.

Wielkość pojemnika oznacza wygodę – jeśli chcesz nawilżać spore pomieszczenia, używać urządzenia przez całą dobę lub nie chcesz co kilka godzin kontrolować poziomu wody, zdecyduj się na urządzenie z dużym zbiornikiem. Jeśli nie chcesz, aby nawilżacz zajmował wiele miejsca na półce, zakup mniejszy nawilżacz, z niewielkim zbiornikiem.

Sprawdzając pojemnik zwróć uwagę na to, czy jest wyjmowany (znaczne ułatwienie mycia). Bardziej praktyczne pojemniki są przezroczyste – pozwalają stale kontrolować poziom wody w urządzeniu). Niektóre modele (np. HB UH1025) posiadają podświetlany zbiornik (ułatwia to kontrolę stanu wody wieczorem i w nocy).

Regulacja

Warto zwrócić uwagę na funkcję regulacji nawilżacza. Dzięki niej można kontrolować stan wilgotności pomieszczenia. Najważniejszym urządzeniem pozwalającym na taką kontrolę jest higrometr, który przez cały czas pracy urządzenia mierzy poziom wilgotności w pomieszczeniu. Kiedy powietrze osiąga idealny poziom wilgotności, urządzenie wyłącza się. Uruchamia się dopiero wtedy, kiedy wilgotność spada. Higrometr oszczędza energię w czasie eksploatacji nawilżacza i utrzymuje idealny poziom wilgotności pomieszczenia.

Kontrowanie nawilżenia jest istotne, ponieważ nie tylko suchość powietrza, ale również zbyt duża wilgotność może spowodować problemy zdrowotne. Zbyt mocne nawilżenie wspiera rozwój bakterii, pojawienie się pleśni i grzybów, jest przyczyną duszności.
Oprócz higrometru, regulację wspomagają:

  • ustawienia intensywności mgiełki
  • obrotowa dysza pary wodnej
  • programy nawilżania
  • lampka kontrolna mówiąca o braku wody
  • automatyczny wyłącznik w na wypadek obniżenia wody
  • wyświetlacz
  • funkcje „timer” lub „sleep” umożliwiające zaprogramowanie czasu pracy urządzenia
  • pilot sterujący

Funkcje dodatkowe

Zaawansowane urządzenia umożliwiają także:

  • jonizację – polegającą na wytwarzaniu anionów neutralizujących jony dodatnie z powietrza. Szkodliwe jony powodują niedotlenienie organizmu oraz: astmę, choroby zatok, migrenę, reumatyzm i wiele innych schorzeń. Jeśli cierpisz na jakąkolwiek z tych dolegliwości, nawilżacz z jonizatorem jest urządzeniem dla Ciebie.
  • oczyszczanie – domowe powietrze nie jest czyste. Kiepska wentylacja, rzadkie wietrzenie, duża grupa osób na niewielkiej powierzchni, te czynniki wpływają na rozwój zarazków, bakterii, pleśni i grzybów. Oczyszczanie pozwala uniknąć: astmy, bólu głowy, senności, rozdrażnienia, problemów z koncentracją. Oczyszczający nawilżacz filtruje powietrze z pyłków, kurzu i bakterii oraz wszystkich innych szkodliwych mikroorganizmów.
  • osuszanie – nadmierna wilgotność powoduje kłopoty zdrowotne: duszności, choroby dróg oddechowych. Wilgotne mieszkanie jest narażone na powstawanie pleśni i grzybów. Żeby ochronić się przed zarazkami i bakteriami, warto kupić nawilżacz z osuszaczem, który zmieni swoją funkcję z nawilżania na osuszanie powietrza.
  • inhalację – inhalacja to bardzo skuteczny zabieg leczniczy polecany zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Astma i choroby zatok to jedne z najpopularniejszych powikłań, wymagających stosowania inhalacji. Jeśli nie chcesz kupować nawilżacza oraz inhalatora osobno, zdecyduj się na urządzenie 2 w 1 – model produkujący ciepłą parę.
  • aromaterapię – terapia z naturalnymi olejkami zapachowymi jest popularna. Niektóre nawilżacze pozwalają na stosowanie aromaterapii. Jeśli marzysz o ładnie pachnącym pomieszczeniu i relaksie, zainwestuj w takie urządzenie.

Producenci i ceny

Nawilżacze produkują niektóre popularne firmy AGD/RTV (np. Clatronic, Zelmer), ale znajdziesz je także w ofercie firm oferujących urządzenia uzdatniające powietrze. Oto przykłady:

  • Bionaire
  • CP Polska
  • HB
  • Plaston Group (Boneco, AIR-O-SWISS)
  • Triada
  • Venta
  • PurLine

Tradycyjne nawilżacze znajdziesz w ofercie firm wytwarzających wyroby ceramiczne: Bolesławiec, Empol.

Cena urządzenia zależy od rodzaju, funkcji i jego wydajności. Zdecydowanie najmniej zapłacisz za nawilżacze tradycyjne. Można je kupić już za 10 zł. W ich przypadku nie ma mowy o żadnej regulacji i wydajności (na pewno zaletą jest brak konieczności podłączenia do prądu).

Ceny nawilżaczy elektrycznych do standardowych mieszkań zaczynają się od 80 zł, a kończą na 1000 zł. Osoby, które chcą nawilżać większe powierzchnie (dom, biuro) muszą zapłacić 1000-1600 zł.

Podsumowanie

Wiesz już, na jakie cechy i parametry należy zwrócić uwagę wybierając nawilżacz powietrza? W takim razie weź pod uwagę swoje oczekiwania i potrzeby.

Jaką powierzchnię chcesz nawilżać?

Powierzchnia, którą masz zamiar nawilżać to podstawowe kryterium wyboru modelu. Elementem, który koniecznie trzeba sprawdzić jest wydajność nawilżacza, a więc powierzchnia nawilżania i wydajność parowania. Lepiej kupić urządzenie z dużym zbiornikiem na wodę, przez co nie trzeba będzie pamiętać o wymienianiu jej.

Masz w domu zwierzęta?
Jeśli tak, nie kupuj nawilżacza ultradźwiękowego. Jego dyskretna praca nie jest niestety cicha dla zwierząt domowych (w szczególności psów, kotów i szczurów), które mają od nas lepszy słuch (ultradźwięki mogą je irytować). Jeśli szukasz nawilżacza, którego praca nie będzie przeszkadzać zarówno człowiekowi, jak i zwierzętom domowym, wybierz model parowy.

Chcesz kupić nawilżacz do pokoju dziecięcego?
O zdrowie dziecka należy dbać ze szczególnie, dlatego w pokoju dziecięcym powinien znajdować się nawilżacz wytwarzający sterylnie czystą parę. Możesz kupić nawilżacz parowy (podgrzanie wody niszczy zarazki), albo zaopatrzyć się w specjalne filtry. Przydadzą się również inne funkcje (jonizacja, jonizacja), które pozwolą na kompleksowe uzdatnianie powietrza.

Szukasz nawilżacza na letnie upalne dni, czy zimę?
Jeśli potrzebujesz nawilżacza na letnie dni, wybierz ten, który wytwarza zimną mgiełkę. Może to być model ewaporacyjny lub ultradźwiękowy. Na jesień i zimę polecamy nawilżacze z ciepłą mgiełką – parowe lub ultradźwiękowe (niektóre).

Jakie okulary przeciwsłoneczne kupić?

Jakie okulary przeciwsłoneczne kupić?

Okulary przeciwsłoneczne są czymś więcej, niż tylko modnym dodatkiem do stroju. Soczewki o dobrej jakości chronią oczy przed szkodliwością promieni UV i polaryzują światło słoneczne. Podpowiemy, czy warto kupować okulary na bazarowym stoisku.

Wraz z nadchodzącą co roku letnią falą upałów na ulicach mnożą się stoiska z okularami, a ich niskie ceny kuszą wszystkich. Czy można kupić okulary przeciwsłoneczne, które chronią przed szkodliwymi promieniami UV, np. za 10 zł?

Rodzaje okularów

Typy okularów wyróżnia się na podstawie zastosowanego filtra.

Okulary oznaczone słowem Polarized

Okulary z filtrem polaryzacyjnym to dobry wybór dla sportowców (przydatne szczególnie na nartach i przy wspinaczkach górskich), wędkarzy (niwelują refleksy świetlne wokół spławika) i kierowców (zwiększają widoczność oraz kontrast widzenia).

Okulary z podstawowym filtrem UV

Są to każde okulary, które nazywane są przeciwsłonecznymi, ale też zapewniają rzeczywistą ochronę przed słońcem. Taki filtr chroni oczy częściowo lub całkowicie przed szkodliwym promieniowaniem UVA, UVB i UVC. To, ile światła jest przepuszczane, związane jest z jego kategorią.

Okulary posiadające podstawowy filtr UV, ze względu na stałą ilość przepuszczanego światła, można nosić w warunkach nasłonecznienia równomiernego.

Fotochrom

Filtr fotochromowy przepuszcza światło w różnym stopniu (soczewki przyciemniają się albo rozjaśniają), w zależności od stopnia nasłonecznienia. Umożliwia prawidłowe widzenie zarówno w warunkach intensywnego, jak i niedostatecznego naświetlenia. Czas przejścia od stanu ciemnego do jasnego (czas relaksacji) wynosi kilka minut, więc przystosowanie do nagłej zmiany światła nie jest natychmiastowe.

Filtry z fotochromem mają zastosowanie w okularach korekcyjnych. Są dobrym rozwiązaniem dla osób z wadą wzroku, które chcą chronić swoje oczy przed szkodliwym promieniowaniem UV.

Filtry UV

UV (promieniowanie ultrafioletowe) dzieli się je na trzy zakresy:

  • UVA 400 do 315 nm
  • UVB – 315 do 280 nm
  • UVC – 280 do 200 nm

Promienie UVC jest w większości odfiltrowywane w górnej części atmosfery oraz generowane sztucznie, chociażby za pomocą lamp bakteriobójczych.

Promieniowanie powyżej 290 nanometrów (UVB i UVA) wchłania się przez rogówkę oka, a więc jest niezwykle szkodliwe dla wzroku. Może spowodować m.in.:

  • zapalenie spojówek i rogówki (pieczenie oka, swędzenie, zaczerwienienie, światłowstręt)
  • uszkodzenie rogówki
  • zwyrodnienie plamki żółtej (po 50. roku życia, znaczne pogorszenie wzroku)
  • zaćmę (po 60. roku życia, objawia się zmętnieniem soczewki)

Okulary zabezpieczają przed szkodliwym promieniowaniem UV. Należy sprawdzić, czy załączona jest do nich informacja o mocy filtra UV. Najlepsze z nich mają filtr UV 400, pochłaniający 100% promieniowania słonecznego.

Ponadto, dobrze jest znać europejskie atesty. Symbolami, które świadczą o tym, że dane okulary mają filtr UV i spełnia podstawowe normy, są np.:

  • EN 166:2001
  • CE
  • 89/686/EWG
  • EN 1836+A1:2009
  • ISO 9001:2000

Zaopatrzenie się w okulary przeciwsłoneczne w sklepie, na stacji benzynowej bądź bazarze jest dość ryzykowne. Specjaliści podkreślają, że za 20 zł nie da się wyprodukować soczewek chroniących przed promieniowaniem UV. Nawet figurujące oznaczenie „UV 400” czy napis „made in Italy” nie są oznaką dobrej jakości, będąc jedynie chwytami reklamowymi.

Kupując ciemne okulary bez dostatecznego filtra UV, można uszkodzić wzrok! Przy ciemnych soczewkach źrenice rozszerzają się i absorbują światło, ale przy braku odpowiedniej ochrony przed promieniowaniem, oko może ulec uszkodzeniu.

Kolory soczewek

Kolor soczewek nie pełni jedynie roli estetycznej, a jest równie istotny jak kategoria filtra. Od niego zależy, jakie barwy widzimy przez okulary. Dwa najpopularniejsze, najczęściej stosowane kolory soczewek to:

  • soczewki szare
  • soczewki brązowe

W trakcie dni, w które słońce świeci mocno, nie powinno się używać soczewek w tych kolorach:

  • fioletowy – sprawia, że kolory na dalszym planie nie są widoczne. Takich soczewek używają myśliwi, ponieważ uwydatniają kolor obiektów na zielonym tle.
  • czerwony – nadaje się jedynie na wieczór i rano, gdy światło jest delikatne. Przeznaczone dla wędkarzy.
  • żółty, pomarańczowy – poprawiają kontrast widzenia po zmroku. Idealne dla kierowców, do nocnej jazdy.
  • niebieski – uwydatnia żółty kolor, tłumi kontrast tła. Stosowane przy złym oświetleniu i zmiennych warunkach pogodowych.
  • zielony – uniemożliwia prawidłowe odczytanie oznakowania świetlnego. Nie nadaje się dla kierowców, ale poprawia widzenie o zmroku.

Zabarwienie soczewek

Ważne jest, aby sprawdzić kategorię filtra zastosowanego w okularach, bo to od niego zależy ilość przepuszczanego światła przepuszczanego przez soczewki. Oznacza się to poprzez skalę od 1 do 4 (filtr kategorii 1 przepuszcza ok. 40 % światła, 8% przy kategorii 4).

Kategorie oznaczane są symbolami: cat.1, cat.2, cat.3 lub cat.4.

Kategorię filtra trzeba dobierać się do stopnia nasłonecznienia, czyli do warunków, w jakich będą noszone okulary.

Oprawki

Znając rodzaje soczewek, możemy zadecydować o wyborze oprawek:

  • oprawki plastikowe – łatwo je złamać, nie są odporne na temperaturę i dlatego szybko tracą swoją plastyczność. Nie można ich wymienić. Są lekkie, można nadać im ergonomiczny kształt. Idealne dla osób uprawiających sport.
  • oprawki metalowe – wykonane z różnych metali, m.in. lekkiego tytanu lub antyalergicznej stali nierdzewnej. Oprawy metalowe można wymieniać. Nie nadają się dla sportowców.
  • oprawki poliwęglanowe – bardzo wytrzymałe na uszkodzenia, często stosuje się je w połączeniu z soczewkami poliwęglanowymi w okularach przeznaczonych dla sportowców.

Warto zwrócić uwagę na noski, wpływające na komfort noszenia okularów i sprawiające, że oprawki nie spadają z nosa. Część opraw posiada regulowane noski (takie, jak
w okularach korekcyjnych), dzięki którym okulary lepiej dopasowują się do nosa i nie zsuwają. Jeśli uprawiasz sport, wybierz nanoski, posiadające osłonki z gumy lub silikonu, które podniosą komfort noszenia.

Osłonki boczne są szczególnie korzystne dla kierowców, dając 100-procentową ochronę przed przedostaniem się światła. Przydatne sportowcom, szczególnie przy wykonywaniu ekstremalnych sportów.

Zauszniki powinny być jak najbliżej twarzy i mieć właściwą długość. Warto zastanowić się nad kupnem okularów wyposażonych w zauszniki regulowane, które pomogą odpowiednio dobrać oprawki wobec twarzy użytkownika.

Powłoki

Utwardzająca

Jest to powłoka, zwiększająca mechaniczną odporność okularów na uszkodzenia. Przydaje się szczególnie do ochrony niezbyt trwałych soczewek plastikowych.

Blue blocker

Taka powłoka to filtr selektywny, który nie przepuszcza przez soczewki wiązek niebieskiego światła UV. Daje to rozjaśnienie obrazu wraz z poprawą kontrastu widzenia.
Okulary z taką powłoką nadają się szczególnie podczas jazdy samochodem w trudnych warunkach, np. we mgle lub w deszczu. Należy jednak pamiętać, że blue blocker nie zmienia natężenia światła pojazdów jadących z naprzeciwka.

Lustrzana

Chroni oko przed promieniowaniem czerwonym (IR), które może wywołać poparzenie oczu wrażliwych. Takie okulary są polecane szczególnie w warunkach wysokogórskich i pustynnych.

Hydrofobowa

Powłoka hydrofobowa nie pozwala na zaparowanie soczewek i nie pozwala na skraplanie się na nich wody. Przydatne dla osób, które uprawiają sport i nie mają możliwości oczyszczania okularów.

Oleofobowa

Ta powłoka zapobiega osadzaniu się tłuszczu i zabrudzeń chociażby odcisków palców) na soczewkach. Za jej pomocą, łatwiej jest utrzymać okulary w czystości.

Antyrefleksyjna

Powłoka antyrefleksyjna zapobiega odbijaniu się światła od okularów oraz od oka. Nie zmienia kontrastu i kolorów oglądanego obrazu, ponieważ przepuszcza 100% światła. Zakłóca za to szumy powstałe podczas odbijania się światła oraz wyostrza obraz. Dodatkową zaletą powłoki antyrefleksyjnej jest to, że chroni okulary i uniemożliwia osadzaniu się na nich kurzu i kropelek wody.

Połączenie powłoki antyrefleksyjnej z filtrem polaryzacyjnym daję najlepszy sposób widzenia. Takie rozwiązanie poleca się sportowcom i kierowcom, którym szczególnie zależy na zniwelowaniu odblasków przełamujących przekłamujących obraz.

Materiał

Soczewki okularów przeciwsłonecznych wykonane są z:

  • plastiku
  • szkła
  • poliwęglanu

Do niedawna najpopularniejsze były szklane soczewki będące odporne na zarysowania, ale stosunkowo ciężkie i tłukące się łatwo. Dlatego też popularność zdobył dwa razy lżejszy plastik. Dzięki coraz częściej stosowanym powierzchniom utwardzającym, plastikowe soczewki zostały pozbawione swojej największej wady, a więc możliwości zarysowania.

Dla sportowców, którzy obawiają się zniszczenia okularów, jest jeszcze inne rozwiązanie -poliwęglan. To bardzo mocne, nietłukące się tworzywo sztuczne, stosowane do produkcji chociażby szyb w hełmach astronautów i okien samochodów kierowców Formuły 1. Soczewki poliwęglanowych okularów można podobno tłuc młotkiem, deptać, pozostawiając jedynie niewielki rysy.

Okulary przeciwsłoneczne dla dzieci

Okulary przeciwsłoneczne dla dziecka najlepiej zakupić, kiedy zaczyna ono samodzielnie chodzić. Ponieważ oczy dziecka są wrażliwe, kupienie bezpiecznych i jakościowo dobrych okularów jest wyjątkowo ważne. Nie wolno zaopatrywać się w okulary dla dziecka na bazarze. Odpowiednimi miejscami, w których można je nabyć są zakład optyczny lub apteka.

Ochrona przed promieniowaniem UV powinna być maksymalna (UV400), a soczewki plastikowe, brązowe, szare lub ciemnozielone. Idealny będzie filtr polaryzacyjny.

Warto wybrać okulary z gumowym paskiem, który dobrze trzyma się główki dziecka i zapobiega zsuwaniu się okularów.

Producenci i ceny

W zależności od tego, ile pieniędzy chcesz i możesz wydać na okulary, do wyboru są producenci z różnych półek.

Cena do 100 zł:

  • Arctica
  • Bizarre
  • Blizzard
  • Cambell
  • Cool
  • Matrix
  • Uvex
  • Velo

Przedział cenowy od 100 do 200 zł:

  • Cerruti
  • Enjoy
  • Fischer
  • Julbo
  • Reebok
  • Slazenger
  • Solano

Ważna jest marka, a nie cena:

  • Alain Mikli
  • Ray-Ban (cieszy się dużym uznaniem w branży optycznej)
  • Dolce & Gabbana
  • Gucci
  • Hugo Boss
  • Prada
  • Puma
  • Versace

Podsumowanie

Podstawą wyboru okularów przeciwsłonecznych jest sprawdzenie, czy są zaopatrzone w specjalny filtr UV, w przeciwnym razie narażamy swój wzrok na szwank. Osobami, które powinny zwrócić szczególną uwagę przy wyborze okularów, są kierowcy.

Jeśli jeździsz samochodem powinieneś pamiętać o tym, by:

  • do jazdy dziennej stosować soczewki w kolorach brązowym lub szarym
  • wybrać soczewki z filtrem polaryzacyjnym i powłoką antyrefleksyjną
  • nie używać soczewek z kategorią 4, wszak nie nadają się one do kierowania samochodem

Uprawiającym sport radzimy wybór okularów z poliwęglanowymi oprawkami, o ergonomicznym kształcie.

Jaki odkurzacz kupić?

Jaki odkurzacz kupić?

Producenci odkurzaczy oferują różnorakie rozwiązania, dzięki którym Twój dom będzie idealnie czysty i pachnący. Jak sprawić, by reklamowy obrazek stał się rzeczywistością? Sekretem jest właśnie dobrze dobrany odkurzacz.

Na rynku mamy obecnie szeroki wybór odkurzaczy. Dobór odpowiedniego urządzenia zapewni nam nie tylko czyste i zadbane pomieszczenie, ale również uchroni przed alergiami.

Odkurzacze workowe

Najpopularniejsze, najtańsze oraz proste w obsłudze. Jak sama nazwa wskazuje, posiadają wymienny worek, w którym gromadą się zanieczyszczenia. Worek może być papierowy (jednorazowego użytku) lub tekstylny (wielokrotne użycie z możliwością prania).

Niewątpliwymi zaletami są również: stosunkowo niska cena zakupu i brak dodatkowej pracy po odkurzaniu (worek opróżnia się raz w miesiącu). Niestety, worki oznaczają dodatkowy koszt (papierowe: 6-25 zł, co 4-5 miesięcy) lub konieczność czyszczenia (materiałowe: co 3-4 tygodnie). Przy zakupie tradycyjnego odkurzacza, warto pamiętać o tym, że siła ssąca może maleć wraz z zapełnieniem worka, a taki typ odkurzacza jest najmniej skuteczny w pochłanianiu pyłów, roztoczy i alergenów.

Lp.Nazwa produktuProducentAktualna cena
1Zelmer Jupiter ZVC425HT Zelmer328 zł
2Zelmer Odyssey ZVC305STZelmer237 zł
3Zelmer Aquwelt 919.0 STZelmer597 zł
4Amica VP 1051Amica149 zł
5Zelmer Aquos 829.0 STZelmer410 zł

Odkurzacze bezworkowe

Zamiast worka, do którego wpadają zanieczyszczenia, ten typ posiada plastikowy pojemnik, który należy regularnie opróżniać oraz myć. Działanie odkurzacza zostało oparte na specjalnym systemie cyklonu, odwirowującym kurz i brud z obiegu powietrza oraz osadzającym go na dnie zbiornika, lub na systemie wodnym (brud i kurz oddziela się za pomocą wody).

Taki odkurzacz ma sporo zalet. Nie wymaga wymiany lub prania worków, skutecznie pochłaniania pyły, roztocza i alergeny, usuwa sierść zwierząt. W przypadku dobrej jakości odkurzaczy, wymiana filtrów niezmywalnych jest konieczna tylko raz w roku. Odkurzacz bezworkowy nie jest jednak pozbawiony wad. Cena zakupu i eksploatacji jest stosunkowo wysoka (zazwyczaj cena filtra jest wyższa niż przy zestawie worków na 1 rok), a przy zmywalnym filtrze najczęściej zachodzi konieczność czyszczenia go po każdym użyciu.

Lp.Nazwa produktuProducentAktualna cena
1Amica VM 3021 BagioAmica233 zł
2Karcher SE 4001Karcher714 zł
3Philips PowerPro Duo FC6168/01Philips699 zł
4Samsung VC15QSNMARDSamsung299 zł
5Zelmer ZVC335STZelmer278 zł

Odkurzacze wielofunkcyjne

Mogą pracować – w zależności od potrzeb – jak workowe lub bezworkowe. W przypadku pracy bez worka odkurzacze te mogą wykorzystać system wodny lub cyklonu. Często mają również dodatkowe opcje: prania dywanów, mycia podłóg, okien oraz zbierania rozlanych płynów (odkurzacze piorące).

Odkurzacze wielofunkcyjne dają dużą swobodę: pozwalają wybrać odkurzanie, sprzątnąć mieszkanie kompleksowo (również umyć okna), pochłaniają pyły, roztocza i alergeny. Zazwyczaj jednak taki odkurzacz jest drogi, duży i może być mniej wydajny (siła ssąca mniejsza niż w odkurzaczach bezworkowych lub workowych o podobnych parametrach).

Lp.Nazwa produktuProducentAktualna cena
1Zelmer ZVC762SPZelmer679 zł
2Zelmer Aquawelt 919.0 SPZelmer599 zł
3Zelmer Aquawelt Plus ZVC762ZPZelmer750 zł
4Zelmer ZVC762ZKZelmer717 zł
5Zelmer Aquawelt 919.5 SKZelmer709 zł

Odkurzacze parowe

Dzięki zastosowaniu technologii gorącej pary wodnej, umożliwiają czyszczenie oraz dezynfekcję, usuwanie zaschniętego brudu lub odświeżanie dywanów oraz na czyszczenie powietrza z pleśni, bakterii oraz alergenów. Według opinii użytkowników te maszyny znacząco ograniczają zużycie środków chemicznych przy pracach domowych, co finalnie przekłada się na obniżenie kosztów oraz zdrowsze otoczenie.

Lp.Nazwa produktuProducentAktualna cena
1Black&Decker FSMH1621R Black&Decker495 zł
2Black&Decker FSM1605 Black&Decker299 zł
3Karcher Parownica SC 3 Karcher639 zł
4Karcher SV 7 Karcher2489 zł
5Karcher SC 2 Karcher489 zł

Odkurzacze akumulatorowe

Dzielą się na ręczne i kolumnowe. Są lekkie, niewielkie i poręczne. Ich największą zaletą jest zasilanie akumulatorem oraz mobilność. Nie polecamy tego typu urządzenia do standardowego użytku w domu. Mimo iż świetnie zbiera okruchy ze stołu albo zbiera rozlane płyny (Severin AH 7909), nie sprawdza się przy sprzątaniu zarówno dużych powierzchni, jak i dywanów. Odkurzacze akumulatorowe są najtańsze z dostępnych na rynku – ceny zaczynają się od kilkudziesięciu złotych.

Lp.Nazwa produktuProducentAktualna cena
1Bosch BKS4043Bosch185 zł
2Sencor SVC 190 BSencor87 zł
3Hoover SC 96 DWR ClikHoover187 zł
4Clatronic AKS 828Clatronic67 zł
5Electrolux zB5112Electrolux295 zł

Odkurzacze centralne

Kompletny system, który składa się z jednostki centralnej (montowanej chociażby w piwnicy), sieci rur (w ścianach) i gniazdek wyjściowych. Jeśli istnieje taka potrzeba do gniazdek podłącza się odpowiednie węże, dzięki którym można odkurzyć dane pomieszczenie. Wśród zalet tego urządzenia wymieniane są: duża siła ssania (większa niż w przypadku odkurzaczy), cicha praca (jednostka centralna w oddaleniu od sprzątającego). Do wad zaliczenia się: wysoki koszt kupna i założenia, konieczność przystosowania pomieszczenia oraz nieopłacalność przy zastosowaniu na mniejszych powierzchniach –jednostka centralna (bez akcesoriów) to koszt od 2000 zł).

Lp.Nazwa produktuProducentAktualna cena
1Profi 42.1Profi 1599 zł
2Beam SC 385 PLATINIUM z zestawem PROGRESSIONBeam3698 zł
3VacuMaid S1570 SplitVacuMaid2950 zł
4Profi 42 Z Zestawem Sprzątającym On/OfProfi 1600 zł
5Aerovac S 2500 Split Vacu-Maid 1780WAerovac2800 zł

Odkurzacze automatyczne

Małe, inteligentne roboty, które same odkurzają. Dzięki wysyłaniu ultradźwięków, odkurzacz omija przedmioty i zapamiętuje rozkład pomieszczenia. Pozornie ich możliwości są duże: same wybierają trasę, odkurzają wybrane miejsca, a kiedy kończy się energia, mogą się doładować lub opróżnić pełny pojemnik kurzu.

Mają też kilka istotnych wad, które sprawiają, że stanowią w tej chwili są raczej technologiczną ciekawostkę niż konkretne rozwiązanie problemu czystości w domu. Ich konstrukcja uniemożliwia dotarcie do zakamarków lub kątów w pomieszczeniach, wyklucza pracę na schodach oraz czyszczenie mebli i tapicerek. Ponadto, są to urządzenia bardzo drogie (od 2000 zł).

Lp.Nazwa produktuProducentAktualna cena
1iRobot Roomba 886iRobot2990 zł
2iRobot Roomba 620iRobot1557 zł
3RoboJet DuelRoboJet990 zł
4iRobot Roomba 786iRobot1990 zł
5iRobot Roomba 651iRobot1599 zł

Moc odkurzacza

W przypadku odkurzaczy mamy do czynienia z mocą silnika (może wynosić1200 – 2700 W i jest wielkością stałą) oraz mocą ssania (wynosi 200 – 500 W i może być zmienna), które składają się razem na moc odkurzacza wyrażaną w watach (W).

Najsłabsze są odkurzacze akumulatorowe. Ich moc mieści się w przedziale 60 – 200 W. Wystarczy, żeby pozbyć się drobnych okruchów oraz zanieczyszczeń z tapicerki. Moc odkurzaczy tradycyjnych jest bardzo zróżnicowana. Najmniejsza, ok. 1200 W, wystarcza dla posiadaczy paneli, drewnianych podłóg czy terakoty. Do odkurzania dywanów lepiej kupić urządzenie o sile minimum 1600 W. Do puszystych i gęstych dywanów, należy zakupić urządzenie o większej mocy. Producenci posiadają w ofercie odkurzacze o mocy 2300 – 2700 W.

Moc ssania zależy od mocy silnika (im większa moc silnika, tym większe ssanie), wskazuje na siłę, z jaką powietrze zasysa zanieczyszczenia wewnątrz odkurzacza i jest wyznacza skuteczność urządzenia. Najniższa to ok. 9 W (odkurzacze akumulatorowe), a najwyższa 500 W.

Jeśli oczekujesz przeciętnego efektu, kup odkurzacz o parametrach 300 – 350 W. Jeśli masz w domu zwierzęta odpowiednią wartością będzie moc w przedziale 400 – 500 W.
Dobrze, kiedy moc ssania jest regulowana (najlepiej jeśli regulator znajduje się przy rurze i nie trzeba się schylać przy jego zmianie). Wynika to z prostego faktu, że każde podłoże lub rodzaj czyszczonego materiału wymaga innego poziomu mocy.

Poziom hałasu

Producenci prześcigają się w konstruowaniu urządzeń o niskim poziomie hałasu. Standardowe odkurzacze emitują dźwięk o natężeniu 70 – 80 dB(A), ale mało kto uświadamia sobie, że każdy dźwięk wyższy niż 65 dB(A) może szkodzić słuchowi. Nie wszyscy producenci podają informację o poziomie hałasu odkurzacza, jednak ogólna zasada mówi, że: najciszej pracują odkurzacze centralne, podobnie szumy wydają (aczkolwiek między modelami mogą występować różnice nawet 10 dB) workowe i wielofunkcyjne.

Rodzaj filtra

Kupując odkurzacz, warto brać pod uwagę, znajdujące się w nim filtry. Dzielą się one na wlotowe (przed pojemnikiem, chronią silnik) i wylotowe (za pojemnikiem lub workiem, oczyszczają powietrze). Ze względu na rodzaj materiału dzielimy je na:

  • filtry z tkaniny – są najprostszym rozwiązaniem, zatrzymują kurz, nie pozwalają przedostać mu się na zewnątrz, niestety ich duża porowatość sprawia, że zatrzymują tylko względnie duże zanieczyszczenia. Nie oczyszczają powietrza ze wszystkich alergenów.
  • filtry papierowe – mają mniejszą porowatość niż filtry materiałowe i przez to są skuteczniejsze. Trzeba je regularnie wymieniać, nie oczyszczają powietrza ze wszystkich alergenów.
  • separatory odśrodkowe (cyklon) – stosowane są głównie w maszynach przemysłowych. Dzięki rozwojowi technologii i spadku cen, coraz częściej spotykane są również w odkurzaczach domowych. Mechanizm działania opiera się na wirze powietrza, który wciąga kurz do urządzenia i wraz z wytracaniem szybkości, zanieczyszczenia opadają na dno zbiornika. Nie wymaga użycia worka.
  • filtry wodne – zatrzymują kurz i łapią go w mgiełce wodnej, przez co nawet najdrobniejsze cząsteczki nie wydobywają się z urządzenia. Sporą zaletą takich odkurzaczy jest możliwość sprzątania nie tylko suchych materiałów, ale też cieczy rozlanych na podłodze. Maszyny posiadające ten filtr często mają funkcję nawilżania powietrza, co dla wielu osób jest kolejną zaletą.
  • filtry antyalergiczne – zazwyczaj są nowoczesne i polecane przez specjalistów filtry HEPA. Wyłapują niemal wszystkie zanieczyszczenia mechaniczne oraz pyłki kwiatowe, zarodniki, niektóre bakterie i roztocza. Znajdująca się na nazwie filtra liczna oznacza poziom zaawansowania (np. HEPA H10, HEPA H12, HEPA H15…). Filtry antyalergiczne mogą być używane wielokrotnie oraz pojawiać się w odkurzaczach z workiem, ale najczęściej znajdują się w odkurzaczach cyklonowych.

Każdy model posiada na wyposażeniu jakiś rodzaj filtra, często są to ich kombinacje. Filtr należy dobrać do warunków, w jakich odkurzacz będzie używany oraz potrzeb indywidulanych. Należy pamiętać, że filtry, podobnie jak worki, muszą być od czasu do czasu wymienione. Koszty, w zależności od modelu i rodzaju, mogą wynosić od kilkudziesięciu do nawet kilkuset złotych.

Wyposażenie

Przed zakupem odkurzacza trzeba rozważyć szereg aspektów, które wpływają na efektywność pracy. Przy wyborze odkurzacza należy sprawdzić:

  • wielkość i wagę urządzenia – ma to duże znaczenie, jeśli nie posiadasz dużej powierzchni do przechowywania lub masz mieszkanie wielopoziomowe
  • pojemność pojemnika lub worka – oznacza maksymalną ilość zanieczyszczeń, jaką jest on w stanie pomieścić (określana w litrach). Ta liczba dla użytkownika jest bardzo istotna, ponieważ określa czas, po upływie którego należy wymienić, wyprać worek lub umyć pojemnik oraz w przypadku odkurzaczy workowych pozwala kontrolować moc ssania odkurzacza. Pojemność worka w odkurzaczach tradycyjnych waha się zazwyczaj w granicach 2,5 l-6 l. Standardem jest 3-3,5 litrowy worek, który wystarcza na ok. miesiąc sprzątania standardowego (60 m2 mieszkania 2x w tygodniu). Większy worek nie oznacza większego odkurzacza. Odkurzacz o wymiarach 49,5×31,4×24,7 cm posiada worek o pojemności 5 litrów, a inny, podobny wielkością (48x32x28 cm) – ma worek 3,5-litrowy. Najmniejsze worki znajdują się w odkurzaczach akumulatorowych (0,5 – 0,7 l). Pojemniki w odkurzaczach bezworkowych lub wielofunkcyjnych mają zazwyczaj ok. 1,5 – 20 l. pojemności.
  • typ rury do odkurzania – optymalnym rozwiązaniem jest rura teleskopowa (regulowana), którą można dopasować do wzrostu. Dla niektórych znaczenie będzie miał materiał, z którego została wykonana. Do wyboru są plastikowe (lżejsze) i metalowe (cięższe). Niektóre modele posiadają dodatkowo schowek na akcesoria w uchwycie rury co ułatwia sprzątanie.
  • długość przewodu (najmniej 6 m, najwięcej 12 m). Warto wybrać urządzenie wyposażone w długi przewód, oraz produkt z kablem dłuższym niż 8 metrów. W większości przypadków są one wystarczające.
  • zasięg pracy, czyli długość rury + długość kabla, która wystarcza do posprzątania powierzchni za jednym razem bez zmiany gniazdka elektrycznego. Taki zasięg to zazwyczaj 12-13 metrów (odkurzacze tradycyjne). Największy zasięg posiadają centralne i akumulatorowe odkurzacze, wszak umożliwiają wysprzątanie całej powierzchni domu.
  • system wymiany worków lub filtrów – warto sprawdzić, kiedy trzeba wymieniać filtry/worki oraz jak to robić (np. czy nie ma potrzeby rozmontowywania całego urządzenia, żeby wymienić filtr).
  • sposób parkowania – to ważne, jeśli Twój schowek na odkurzacz jest niewysoki (wtedy lepiej wybrać parkowanie poziome) lub wąski (parkowanie pionowe powinno być pomocne). Niektóre odkurzacze pracują lub parkują tylko w jednej pozycji: pionowej (odkurzacze stojącymi), inne – pracują poziomo, parkują poziomo albo pionowo.
  • sposób zwijania przewodu – najczęściej dostępne rozwiązania (oprócz ręcznego), to zwijanie przy pomocy przycisku lub automatycznie. Automatyczne zwijanie dostosowuje długość kabla do potrzeb (tym krótszy, im bliżej gniazdka).
  • dodatkowe akcesoria, czyli różne specjalistyczne szczotki, np.: ssawka do parkietów, do tapicerki, szczelin (sprzątanie trudno dostępnych powierzchni np. kątów), elektroszczotka dywanów, twardych powierzchni (do odkurzania chodnika przed domem), do framug, turboszczotka (polecana szczególnie do odkurzania grubych i puszystych dywanów), lampa ultrafioletowa (do dezynfekcji w odkurzaczach automatycznych), szczotka do prania dywanów (w odkurzaczach piorących).

Standardowo w zestawie znajduje się szczotka posiadająca przełącznik pozwalający na dopasowanie do typu sprzątanej powierzchni. W opisach technicznych określana jest terminem ssawko-szczotka uniwersalna lub ssawko-szczotka z przełącznikiem parkiet – dywan.

Producenci i ceny

Producenci odkurzaczy workowych polecani przez ekspertów to:

  • Bosch
  • Zanussi
  • Philips

Ceny odkurzaczy tradycyjnych są zróżnicowane, wahając się w przedziale 100 – 1000 zł.

Za renomowane marki odkurzaczy bezworkowych uznawane są:

  • Black&Decker
  • Dyson
  • Vax

Ceny odkurzaczy bezworkowych wahają się od 250 do nawet 2000 zł.

Odkurzacze wielofunkcyjne mają w swojej ofercie m.in. poniżsi producenci:

  • Karcher
  • Zelmer

Ceny odkurzaczy wielofunkcyjnych wahają od 600 do nawet 2000 zł.

Podsumowanie

Przed zakupem warto się zastanowić nad kilkoma kwestiami: jaki mamy metraż mieszkania lub domu, jaki materiał znajduje się na podłodze oraz czy w naszym domu znajdują się zwierzęta. W przypadku dużych powierzchni moc odkurzacza powinna być duża, jak w odkurzaczach cyklonowych, wielofunkcyjnych i centralnych.

Każde podłoże to inna moc silnika i moc ssania. Najniższa, ok. 1200 W, powinna wystarczyć posiadaczom paneli, drewnianych podłóg czy terrakoty. Do dywanów lepiej wybrać odkurzacz o mocy minimum 1600 W. Do sprzątania gęstych i puszystych dywanów dobrze jest kupić urządzenie o większej mocy, producenci oferują odkurzacze o mocy silnika nawet 2300 – 2700 W.

Jeżeli w domu są zwierzęta, polecamy odkurzacz cyklonowy lub wielofunkcyjny, ponieważ te rodzaje lepiej radzą sobie z sierścią czy alergenami. Zastanów się nad rodzajem filtra zastosowanego w odkurzaczu – najlepiej, by był to filtr HEPA.

Jaki ekspres do kawy kupić?

Jaki ekspres do kawy kupić?

Dobry ekspres do kawy przyrządzi dla Ciebie napój rodem z włoskiej kawiarni. Żeby wybrać odpowiedni ekspres musisz określić, jaki typ kawy lubisz pić najbardziej. Czy wiesz, czym jest ciśnieniowy ekspres przenośny?

Kawa espresso albo americana– wielu z nas zaczyna dzień od porannej dawki kofeiny. Producenci ekspresów do kawy prześcigają się w wymyślaniu modeli, które mają przyrządzić napój o wymarzonym smaku i zapachu, sprawiając przy tym, że obowiązek jego parzenia, staje się łatwy i przyjemny.

Chcesz wybrać ekspres do kawy, który spełni Twoje wymagania? Doradzimy Ci, w jaki sposób dobrać odpowiedni rodzaj i model, który zaparzy ulubioną kawę. Wyjaśnimy, co znaczą poszczególne parametry oraz jak wpływają one na jakość przyrządzanej kawy.

Ekspresy ciśnieniowe

W ekspresie ciśnieniowym gorąca woda tłoczona jest przez kawę pod ciśnieniem, co pozwala skrócić czas kontaktu kawy z wodą, i kontrolować proces zaparzania. To z kolei umożliwia rozpuszczenie w wodzie najbardziej pożądanych substancji: tłuszczów, cukrów i protein, pozostawiając w fusach większość gorzkich aromatów i substancji podrażniających żołądek.

Szczególną grupą są urządzenia wysokociśnieniowe, umożliwiające zaparzenie klasycznego włoskiego espresso, szczególnego rodzaju kawowego naparu, zawierającego 25 ml kawy zaparzonej w czasie ok. 25 sekund pod ciśnieniem około 9 barów w temperaturze 88-92 stopni Celsjusza. Kawa przygotowana w taki sposób ma zrównoważony smak, oleistą konsystencję i piankę koloru orzechowego. Pianka ta pozwala zachować pożądany aromat i temperaturę na dłużej. Espresso jest bazą do tworzenia całej gamy napojów kawowych: cappuccino, latte macchiato. Warto również podkreślić, że zrobienie tzw. „zwykłej kawy” w ekspresie wysokociśnieniowym także odbywa się na bazie espresso – po dodaniu do niego gorącej wody.

Rodzaje ekspresów ciśnieniowych:

Kawiarka (kafeteria, moka) – ekspres niskociśnieniowy. Składa się z pojemnika na wodę, sitka oraz dzbanka, do którego pod ciśnieniem dostaje się zaparzony napój. Takie ekspresy są wykonane z aluminium (można je kupić już za około 30 zł) albo ze stali (droższe i trwalsze – najtańszy to ok. 90 zł).

Bardzo funkcjonalnym rozwiązaniem jest kawiarka z pojemnikiem na kawę z porcelany, który służy jako dzbanek. Kawiarka pozwala na przyrządzenie od 1 do 6 filiżanek kawy (jedna filiżanka to ok. 50 mililitrów).

Zaparzanie kawy w takim ekspresie twa od 5 do 15 minut (w zależności od wielkości). Kawę przygotowuje się na niewielkim ogniu, można też kupić kawiarki dostosowane do używania na płycie indukcyjnej.

Napar z takiego zaparzacza charakteryzuje się mocnym, aromatycznym smakiem, ale jest pozbawiony pianki. Są jednak osoby, które lubią kawę z zaparzacza i nie wyobrażają sobie innego sposobu jej przyrządzania.

Ekspres ręczny (kolbowy, dźwigniowy) – szczególnie ceniony wśród kawoszy. Zmielone ziarna w takim urządzeniu wsypywane są do sitka, a kolbę mocuje się do ekspresu. Woda poddana ciśnieniu przepływa przez zmieloną kawę, dzięki czemu gotowy napar dostaje się do filiżanki. Ekspres ręczny pozwala na przygotowanie 1-2 espresso (25-50 ml). Zazwyczaj do ekspresu są dołączone dwa sitka: pojedyncze i podwójne. Większość posiada wbudowaną dyszę, która pozwala na spienienie mleka.

Kawa z ekspresu kolbowego stanowi podstawę włoskiego stylu zaparzania kawy. Przeznaczane są dla tych, którzy kawę celebrują bez pośpiechu, delektując się najlepszym smakiem i zapachem. Zalecane jest, by zakup ekspresu kolbowego łączyć jednocześnie z zakupem młynka żarnowego (tylko one pozwalają na precyzyjną regulację grubości mielenia). Dwuczęściowy zestaw zadowoli tych, którzy ponad wygodę obsługi stawiają idealny smak kawy we włoskim stylu. Prawie wszystkie modele umożliwiają przygotowanie dwóch kaw jednocześnie. Taki ekspres przyda się w domu,
w którym pije się dużo kawy.

Modeli ekspresów kolbowych jest bardzo wiele. Takie urządzenie można kupić od 110 zł (First 5475), najdroższe plasują się w przedziale od 1000 do nawet 4400 zł (La Pavoni 18 Stradivari Professional Lusso). Bardziej luksusowe modele mają mocniejszą konstrukcję i lepiej utrzymują temperaturę.

Ekspres automatyczny – prawie wszystko zrobi za Ciebie. Dostępnych jest wiele stopni automatyzacji, dlatego ceny też są różne: od 400 zł do 23 000 – 28 000 zł za profesjonalne ekspresy, takie jak Jura X9 Platinum. Każdy z nich posiada młynek (niektóre mają opcję wyboru poziomu zmielenia ziaren (Siemens TK 52002) oraz dwa bojlery, które umożliwiają przygotowanie jednocześnie dwóch filiżanek. Bardziej zaawansowane modele automatyzują również tworzenie napojów kawowych z dodatkiem mleka. Koneserzy kawy często twierdzą, że takie ekspresy są zbyt zautomatyzowane, ograniczając wpływ człowieka na proces przyrządzania napoju. Jednak sprowadza się to do pewnego kompromisu. Ta wygoda ograniczona jest zmniejszoną kontrolą nad parametrami zaparzania, co zniechęci jedynie najbardziej wysublimowanych smakoszy.

Ekspres kapsułkowy – typ automatycznego ekspresu, który wymaga użycia specjalnych kapsułek z kawą już zmieloną (np. Krups Dolce Gusto). Są one próżniowo pakowane, co gwarantuje świeżość i aromatyczność czarnego napoju. Taki ekspres można kupić już za 300 – 400 zł. 10 kapsułek z kawą kosztuje około 10 zł, czyli 1 zł za filiżankę. Kapsułki pozwalają na przygotowanie konkretnego rodzaju kawy.

Ekspresy przelewowe

Ekspres przelewowy zwany jest inaczej ekspresem tradycyjnym, ponieważ przyrządza kawę przypominającą w smaku tę zalewaną wrzątkiem. Zasada jego działania jest prosta: woda gotowana jest w specjalnym pojemniku z grzałką, a potem wlewana do papierowego lub stałego filtra z kawą. Potem trafia do dzbanka wykonanego z żaroodpornego materiału lub termosu stalowego.

Jedną z wielu zalet takiego ekspresu jest możliwość przyrządzenia dużej ilości kawy na raz– pojemniki na wodę mogą zmieścić 0,3 – 2 l (jedna filiżanka kawy to ok. 100-150 mililitrów). Ekspresy przelewowe długo utrzymują wysoką temperaturę. Sporo z nich jest osiada płytę utrzymującą ciepło. Termos, zastępujący czasem dzbanek, pozwala na zachowanie temperatury nawet do 4 godzin (np. w modelu Philips HD 7546).

Ekspresy przelewowe mają kilka wad. Przede wszystkim, proces przyrządzania kawy jest dość pracochłonny (zazwyczaj wymaga wymiany filtra) oraz długi (przyrządzenie wywaru trwa około 10-15 minut). Duże pojemniki na wodę są przydatne, gdy potrzeba przyrządzić kawę dla kilku osób jednocześnie, jednak niefunkcjonalne dla tylko jednej filiżanki.

Ekspresy przelewowe nie mają funkcji przyrządzania kawy cappuccino lub latte, a tylko niektóre dają możliwość regulowania mocy kawy. Wywar przyrządzony w takich ekspresach ma jej wysoką ilość – jedna filiżanka zawiera od 60 do nawet 100 mg, a więc dwa razy tyle co kawa przyrządzona w ekspresie ciśnieniowym.

Ekspresy ciśnieniowo-przelewowe

To takie ekspresy, które dają możliwość przyrządzenia kawy w systemie przelewowym (cały dzbanek naparu) oraz ciśnieniowym (posiada kolbę). Ceny takich ekspresów to ok. 130-700 zł.

Coś ekstra! Firma Handpresso postanowiła zadbać o tych kawoszy, którzy lubią pić dobre espresso w dowolnym miejscu. Ciśnieniowy ekspres mobilny Handpresso Wild DomePod, przyda się na każdej wycieczce.

Ekspresy do zabudowy

Producenci, podążając za najnowszymi trendami wystroju wnętrz, oferują oszczędzające przestrzeń i wygodne rozwiązanie – ekspresy do zabudowy.

Są to zazwyczaj ekspresy automatyczne, chociaż dostępne są również modele kolbowe. Ekspresy do zabudowy produkowane są przez firmy: Whirlpool, AEG, Siemens, Electrolux, Miele, DeLonghi, Smeg. Na taką maszynę trzeba wydać od 1000 do 7500 zł. Ekspres do zabudowy jest zwykle 30-50% droższy niż podobna maszyna wolnostojąca, a jego czyszczenie może sprawiać trudności.

Moc grzałki

Moc grzałki to szybkość, z jaką nagrzewa się woda potrzebna do przyrządzania kawy mierzona w watach (W). Im większa moc urządzenia, typ szybciej jest on gotów do pierwszego użycia po włączeniu. Czas ten może trwać od 15 sekund do 9 minut. Moc grzałek w ekspresach przelewowych wynosi od 550 do 1700 W (ekspresy przelewowo-ciśnieniowe), a w ciśnieniowych od 1050 do 2650 W.

W domowych ekspresach wysokociśnieniowych stosuje się dwie różne metody podgrzewania wody. Pierwszą jest Thermoblock, przepływowy ogrzewacz. W małych ekspresach skuteczniej utrzymuje stałą temperaturę parzenia kawy, co z kolei wpływa na doskonałość aromatu naparu. Inne stosują bojler, w którym magazynowany jest zapas gorącej wody. Bojlery w domowych ekspresach są małe i przez to mniej stabilne temperaturowo niż Thermoblocki. Mają za to zaletę w postaci mocnego strumienia pary do spieniania mleka.

Im dłużej kawa będzie miała kontakt z gorącą wodą, tym więcej jej rozpuści się w wodzie. Im drobniej będzie zmielona, tym proces rozpuszczania substancji kawy będzie szybszy.

Filtry

Ekspresy automatyczne mają często na wyposażeniu filtry wodne, np. antychlorowy, który usuwa nieprzyjemny zapach oraz posmak z kawy lub filtr węglowy, który oczyszcza wodę
z bakterii.

Ciśnienie ekspresu

Dotyczy oczywiście ekspresów ciśnieniowych. Podawane jest w barach, określając maksymalną siłę przepływu wody przez zmieloną kawę. Ciśnienie wynosi od 3 (w ekspresach niskociśnieniowych) do 19 barów. Ciśnienie od 12 do 19 barów jest podstawą w ekspresach automatycznych oraz ręcznych.

Funkcje dodatkowe

Ekspresy automatyczne wyposaża się w dodatkowe funkcje. Oto najpopularniejsze z nich:

  • Wirowanie aromatu (aroma whirl plus)– wydobędzie z kawy to, co w niej najlepsze. Dzięki zawartości tego pojemnika, para wodna jest wtłaczana w system wirowania, dzięki czemu zaparzona kawa jest wyjątkowo aromatyczna (np. Bosch TKN 68E751).
  • Wirowanie mleka (Milk whirl) – umożliwia uzyskanie spienionej lub delikatnej pianki do cappuccino i latte.
  • Regulacja mocy (SBS) – jeśli lubisz pić mocną, czarną kawę espresso, ale wieczorem chcesz już czegoś lżejszego – ta funkcja jest dla Ciebie. Nie trzeba tutaj zastanawiać się, czy ilość wsypanej kawy da Ci napar jakiego pragniesz. Ekspres zadecyduje sam. Niektóre ekspresy, takie jak Siemens TK 69009, pozwalają wybrać odpowiedni program.
  • Funkcja Thermocream – nadaje gęstą, kremową konsystencję, podobną do tej z włoskiej kawiarni).
  • Self-priming (samozasysanie) – ochrania wodę i dysze.
  • I.P.B.A.S. – wynaleziony i opatentowany przez firmę Jura. Daje kawie wyjątkowo głęboki smak i aromat, za pomocą funkcji zaparzania wstępnego (kawa jest przed przyrządzeniem przez chwilę moczona w gorącej wodzie).
  • Funkcja samooczyszczania – dzięki niej, nie trzeba codziennie myć urządzenia, za pomocą jednego przycisku sam się oczyści. Niektóre ekspresy (Ariston MCA 16) posiadają nawet automatyczną funkcję odkamieniania. Ta funkcja nie gwarantuje, że możesz zupełnie zapomnieć o myciu ekspresu!
  • Wyświetlacz LCD – na ekranie wyświetlane są wybrane funkcje i programy (część urządzeń daje możliwość dotykowego wyboru). Wyświetlacz sygnalizuje konieczność opróżnienia pojemnika z fusami oraz wymianę filtra. Podświetlane ekrany umożliwienie zaparzenia kawy w źle oświetlonych miejscach.

Młynek do kawy

Prawdziwy koneser, oprócz dobrego ekspresu, posiada też młynek do mielenia ziaren, ponieważ każda kawa po kilku godzinach traci aromat oraz walory smakowe. Świeże mielenie gwarantuje doskonały smak naparu. Automatyczne ekspresy (i niektóre ręczne) mają młynek wbudowany w urządzenie. Ceny samych młynków wahają się od 50 do 300 zł za młynek udarowy (ostrzałowy) i 150 – 2000 zł za młynek żarnowy (z regulacją grubości).

W przypadku ekspresu wysokociśnieniowego taki młynek jest konieczny do poprawnego zaparzania kawy. Użytkownikom ekspresów przelewowych i niskociśnieniowych wystarczy młynek ostrzowy lub kupowanie dobrej jakości kawy mielonej.

Producenci

Firmy specjalizujące się w produkcji ekspresów do kawy i kawowych akcesoriów:

  • AEG
  • Ascaso
  • De Longhi
  • Gaggia
  • Jura
  • Krups
  • Saeco
  • Zelmer

Podsumowanie

Osobom przywiązanym do tradycji, czyli kawy po turecku, zalecamy ekspres przelewowy. Tym, którzy chcą przyrządzić kawę przypominającą w smaku tę z kawiarni, polecamy zakup ekspresu automatycznego. Smakosze, pijący jedynie wyselekcjonowane gatunki kaw, lubiący jednocześnie proces jej przyrządzania z pewnością poczują się dobrze jako posiadacze ekspresu ręcznego.

Ci, którym zależy na szybkim przyrządzeniu ulubionej kawy, powinni zdecydować się na ekspres ciśnieniowy (kapsułkowy lub automatyczny), przyrządzający kawę już w kilka minut. Osobom, które celebrują proces parzenia kawy i lubią kawy parzone tradycyjnie, polecamy ekspresy przelewowe oraz kawiarki. W przypadku kawoszy, którym marzy się przygotowywanie różnego rodzajów napojów kawowych, np. latte, cappucino czy espresso, niezbędny jest ekspres automatyczny z regulacją mocy kawy oraz funkcją spieniania mleka.

Biorąc pod uwagę mnogość dostępnych modeli ekspresów do kawy, każdy amator tego napoju z pewnością znajdzie coś dla siebie.

Jaki materac kupić?

Jaki materac kupić?

Komfort wypoczynku oraz stan kręgosłupa w dużej mierze zależą od jakości bądź materiału zakupionego materaca. Zarówno materac bonelowy, lateksowy czy wykonany z pianki wysokoelastycznej, spełni swoją role, jeżeli zostanie odpowiednio dobrany. Wybór jest prosty, o ile rozumie się właściwości każdego wypełnienia i wiadomo na co przede wszystkim należy zwrócić uwagę.

W swojej ofercie mamy kilka rodzajów materaców: sprężynowy, kieszonkowy, lateksowy, itp. Każdy z nich pełni inne funkcje i właściwości.

Materac lateksowy

Jego wypełnienie powstaje w procesie wulkanizacji naturalnego mleczka kauczukowego. Otrzymany produkt miesza się z lateksem syntetycznym i wówczas pozyskiwany jest wkład do materaca. Procentowa ilość naturalnego kauczuku decyduje o jakości. Materac z dużą ilością syntetycznego wypełnienia zatrzymuje pot, co sprzyja rozwojowi bakterii.

Kupując materac kauczukowy trzeba zwrócić uwagę na zawartość lateksu syntetycznego i naturalnego. Producenci często podają na opakowaniu informację: „100% lateks”, co wskazuje, tylko tyle, że materac został wykonany w całości z lateksu, ale nie znany jest dokładny skład procentowy lateksu syntetycznego i naturalnego. Bez tej informacji, nie wiadomo jakiej jakości jest ów materac. Jeżeli produkt wykonany jest z ilości większej niż 20%, warto go zakupić. Najlepsze i najdroższe materace mają w składzie 80% naturalnego lateksu.

Uwaga! Nie warto kupować materaca lateksowego, o grubości mniejszej niż 12 cm! Taki materac nie zapewni komfortu podczas snu. Optymalna grubość materaca lateksowego wynosi ok. 17-20 cm.

Materac bonelowy (sprężynowy)

Sprężyny bonelowe w produkcji materacy stosowane są od dawna. Dawniej pokryte były cienką warstwą pianki poliuretanowej, w związku z czym przebijały tapicerkę i wydostawały się przez obicie materiału na zewnątrz. Obecnie sprężyny bonelowe są zabezpieczone specjalną warstwą ochronną, która zapobiega ich wydostawaniu się. Ta warstwa może być wyprodukowana z końskiego włosia, trawy morskiej albo włókna kokosowego, połączonych pianką poliuretanową.

Sprężyny bonelowe łączy się ze sobą w tzw. zwoje. Im ich więcej, tym materac wydaje się grubszy i bardziej sprężysty. Największą sprężystość mają materace pięciozwojowe.

Przy wyborze materaca bonelowego, należy zwrócić szczególną uwagę również na jakość drutu, która może być potwierdzona certyfikatem (ISO 9001). Niemniej, wyznacznikiem jakości jest w dużej mierze grubość drutu (im drut jest grubszy, tym materac jest lepszy jakościowo). Drut o średnicy 2,5 cm jest najbardziej optymalny.

Materac kieszonkowy (kieszeniowy)

Tego typu materace są w zasadzie odmianą materacy sprężynowych. Sprężyny posiadające mniejszą średnicę i kształt walca są umieszczone w specjalnych kieszeniach z tkaniny. To sprawia, że nie są one połączone i każda z nich działa niezależnie, sprawiając, że materac wydaje się bardziej elastyczny i dopasowany do kształtu ciała użytkownika.

Ilość sprężyn w materacu waha się od 250-510 na m². Materace z dużą ilością niewielkich sprężyn, tak zwane multipocket.

Spójrz na materiał, który okrywa sprężyny. Pianki poliuretanowe są względnie tanie, jednak uznawane są za nietrwałe, natomiast bardziej odporne i elastyczne są nieco droższe pianki lateksowe.

Materac z pianki termoelastyczej

Pianka termoelastyczna to inaczej pianka leniwa. Odkształca się ona wolniej niż pianka wysokoplastyczna.

Pianka termoelastyczna jest termowrażliwa – reaguje na temperaturę ciała. Ciepło, które przenika do środka materaca, sprawia, że jego powierzchnia staje się bardziej miękka, a materac dopasowuje się do potrzeb użytkownika.

Materace z pianki termoelastycznej wydają się być lepiej dopasowane do anatomicznej budowy naszego człowieka, jednocześnie redukują nacisk, przez co w nocy rzadziej zmienia się pozycję snu.

Materace z lateksu lub pianki wysoko-elastycznej albo termo-elastycznej nadają się idealnie do ruchomych stelaży.

Materac z pianki wysokoelastycznej

Pianka wysokoplastyczna oznacza piankę poliuretanowa o lepszej sprężystości. Jest alternatywą dla lateksu, ponieważ ma podobną elastyczność i dopasowuje się kształtu ciała. Taka pianka gwarantuje komfortowy sen, a przy tym zapewnia lepszą wentylację.

W Polsce materace z pianki wysokoelastycznej są coraz bardziej popularne.

Osoby, które nie chcą wydawać majątku na materac, mogą zakupić podstawowy, wykonany ze zwykłej pianki poliuretanowej. Jego cena oscyluje zwykle w granicy 100 zł. Nie zapewnia jednak dobrego podparcia dla kręgosłupa.

Futony

Materace-futony są odpowiedzią producentów na coraz większe zapotrzebowanie na orientalne i ekologiczne produkty do spania. Ich konstrukcja jest oparta na pomyśle sprzed 2 500 tysiąca lat. Zazwyczaj wykonuje się je z surowej bawełny, obszytej materiałem podobnym do płótna.

Te materace dają dobre podparcie dla kręgosłupa, a dzięki dodatkom z kokosa lub lateksu, materac może być mniej lub bardziej twardy.

Sprężystość

Dobry materac powinien być dopasowany do naturalnych krzywizn ciała człowieka. Mówi się wówczas, że ma dobrą sprężystość punktową, która polega na tym, że na ciężar ciała śpiącej osoby reagują wybrane punkty materaca, a nie jego całościowa powierzchnia.

Jeśli chcesz wiedzieć, czy dany model materaca posiada dobrą elastyczność punktową, przeprowadź sprawdzian. Musisz położyć się na brzuchu i oprzeć łokciami o materac. Jeśli sprężystość punktowa jest dobra, ugiąć się powinny jedynie miejsca wokół łokci.

To, czy dany model materaca posiada sprężystość punktową zależy od rodzaju wypełnienia. Tabela pokazuje, jaki rodzaj wypełnienia gwarantuje sprężystość punktową, a jaki powierzchniową (ugina się cała powierzchnia materaca).

Każdy typ ochronnej warstwy( filc, pianka poliuretanowa, kokos) sprawia, że sprężystość punktowa materaca zmniejsza się. Jeśli masz wadę lub uraz kręgosłupa i potrzebujesz materaca rehabilitacyjnego, koniecznie zainwestuj w model o idealnej sprężystości punktowej.

Kupno materaca o dobrej sprężystości punktowej ma znaczenie również wtedy, kiedy kupujesz materac dla dwojga. Dzięki odpowiedniej sprężystości, nawet jeżeli jedna ze śpiących osób waży więcej, nie będzie to miało wpływu na komfort wypoczynku (materac nie będzie się odkształcał na całej powierzchni).

Wielkość

Materace są dostępne w różnych wymiarach, określających jego długość, szerokość i wysokość.

Przed zakupem konkretnego modelu wymierz dokładnie stelaż, na jakim chcesz umieścić materac. Dostępnych jest standardowych wymiarów: 80×200, 90×200, 100×200, 120×200, 140×200, 180×200 oraz 200×200 cm.

Istnieją też takie o niestandardowych wymiarach. Niestety, nie wszyscy producenci decydują się na ich wyprodukowanie. Taka usługa jest dostępna u np. Marsen i Abra, M&K Foam.
Wysokość materaca jest niezwykle ważna, ponieważ decyduje to tym, czy podczas spania jest wygodnie. Im grubszy/wyższy materac tym lepiej dla Ciebie. Wysokość jest szczególnie ważna, gdy decydujesz się na materace lateksowe.

Twardość

Dobry materac nie powinien być zbyt miękki i za twardy. Nieprawda jest, że im bardziej twardy materac, tym korzystniej dla kręgosłupa.

  • Przy zbyt twardym materacu, krew w miejscach ucisku nie krąży swobodnie, mięśnie pracują, żeby utrzymać kręgosłup w odpowiedniej linii. Sen nie jest zbyt głęboki.
  • Przy zbyt miękkim materacu, ciało się zapada, więc każda zmiana pozycji (nawet ta bezwolna) wymaga pracy mięśni. Utrzymanie kręgosłupa w odpowiedniej linii to dodatkowy wysiłek.

Dodatek filcu, pianki poliuretanowej czy kokosa obecny zazwyczaj w materacach bonelowych sprawia, że materac jest twardszy, czasem zbyt twardy. Nie są one polecane osobom z wadami kręgosłupa.

Większość producentów podaje klasę twardości materaca na jego opakowaniu lub w opisie (twardy, średni, miękki). Przed zakupem koniecznie sprawdź twardość wybieranego modelu!

Kupując materac, zwróć uwagę na to, ile stref twardości posiada. Te dobre mają przynajmniej trzy aż do siedmiu stref twardości (siedem punktów ciężkości ma ludzkie ciało).

Im więcej takich punktów, tym materac mocniej jest dopasowany się do kształtu ludzkiego ciała. Większość współczesnych modeli materacy jest 7-strefowa.

Strefy twardości są szczególnie ważne u osób, których waga ciała przekracza 70 kg. Jeśli masz mniej niż 160 cm wzrostu, nie kupuj materaca posiadającego strefę twardości, bowiem nie dopasuje się on do kształtu ciała.

Niektóre materace lateksowe posiadają strefy gęstości, które powodują, że twardość materaca zmienia się płynnie pod wpływem nacisku.

Jaki materac dla pary?

Decydując się na zakup materaca dla dwojga, masz do wyboru:

  • kupno podwójnego materaca
  • kupno dwóch oddzielnych materacy

Jeśli postawisz na zakup materaca ze sprężynami bonelowymi lub materac z pianki poliuretanowej, kup oddzielne materace. Te bonelowe i poliuretanowe mają niewielką sprężystość punktową, w wyniku czego pod wpływem ciężaru odkształcają się na całej swojej powierzchni. W rezultacie osoba mniej ważąca może odczuwać dyskomfort.

Jeśli chcesz mieć materac o dobrej sprężystości punktowej, możesz kupić materac dwuosobowy. Taki materac powinien mieć wymiar przynajmniej 140×200 cm.

Uwaga! Pamiętaj, że komfort spania na oddzielnych materacach jest znacznie większy. Przydają one się szczególnie wtedy, kiedy lubicie spać blisko siebie (materac nie zapada się, kiedy jedna z osób waży więcej).

Dobrym rozwiązaniem jest też zaopatrzenie się w materac dla par, podzielony na dwie strefy: kobiecą, która jest miękka i dopasowana do anatomii damskiego ciała oraz męską – twardszą oraz dopasowaną do męskiej fizjonomii.

Pokrowce

Kupując materac trzeba zwrócić uwagę na pokrowiec chroniący wypełnienie przed zabrudzeniem, kurzem, zniszczeniem. Często posiada on dwie warstwy: zewnętrzną
i wewnętrzną.

Materiały, z których mogą być wykonane pokrowce:

  • Materiały sztuczne – wiskoza, poliester lub poliamid. Są tańsze, ale równie dobre (wiele zależy do jakości syntetycznych włókien). Ważne, aby były produkowane bez chemikaliów, wtedy mają właściwości antybakteryjne. Dodatek włókien klimatyzujących sprawia, że wykonany z nich pokrowiec reguluje temperaturę.
  • Bawełna – może to być bawełniana membrana bądź grubsza dziana. Ma sporo zalet, głównie dlatego, że jest to materiał naturalny, zapobiega rozwojowi pleśni i grzybów oraz dobrze odprowadza wilgoć.
  • Jedwab – ekskluzywny i bardzo delikatny materiał, mający dobre właściwości termoregulacyjne. Przede wszystkim chłonie wilgoć, nie dając uczucia wilgoci. Jedwab jest drogi, zatem stosuje się go jako domieszkę.
  • Bambus – posiada właściwości termoregulacyjne oraz antyalergiczne, a dodatkowo odprowadza wilgoć. Innymi słowy jest to idealny materiał na pokrowce. Najczęściej jednak stanowi domieszkę.

Wiele pokrowców pikuje się włókniną albo pianką, co daje materacowi jeszcze lepszą ochronę. Przed zakupem należy sprawdzić, czy pokrowiec materaca można zdjąć i prać oddzielnie.

Pokrowce mogą posiadać specjalne dodatki, zwiększające ich właściwości:

  • Wyciąg z aloesu – często w postaci żelu. Odmładza skórę, trzeba jednak pamiętać, że swoje właściwości traci po kilku praniach traci swoje właściwości.
  • Nitki srebra – zwiększają właściwości antybakteryjne.
  • AEGIS – technologia pokrywająca materac najbardziej efektywną powłoką antybakteryjną.

Producenci i ceny

Firmy produkujące materace to:

  • Bedson
  • Estrella
  • Hilding
  • Invest Center
  • Janpol
  • Merita
  • M&K Foam
  • Relaks
  • Temur

Kupując te materace, masz pewność, że wybierasz model dobrej jakości. Możesz zdecydować się też na materac od jednej z firm produkujących artykuły do wyposażenia wnętrz, np. Ikea i Jysk.

Pamiętaj, że cena materaca zależy głównie od jego wypełnienia i wielkości. Jeśli materac o wymiarach 80×200 kosztuje ok. 400 zł, ten sam o wymiarach 160×200 będzie kosztować ok. 600 zł.

Przy kupnie materaca trzeba zwrócić uwagę na atesty i certyfikaty. Każdy taki atest to dodatkowa gwarancja jakości.

Najpopularniejsze atesty to:

  • opinia Kliniki Rehabilitacji w Poznaniu na materace, lateksowe, kieszonkowe, termoelastyczne (niektóre)
  • norma ISO 9001 na wkłady do materaców spręzynowych
  • atest Państwowego Zakładu Higieny na piankę poliuretanową
  • ekologiczny europejski atest Eko Tex Standard 100 na tkaniny bawełniane

Podsumowanie

Jeżeli zamierzasz kupić tani materac, wybierz model bonelowy. Jego cena odbiega znacznie od cen materaców lateksowych i kieszonkowych. Pamiętaj jednak, że materace sprężynowe posiadają wady, z których największą jest niewielka elastyczność punktowa.

Optymalnym rozwiązaniem jest kupno materaca-futona, który jest tani i zapewnia komfortowy wypoczynek. Jeśli cena nie ma znaczenia, lepiej kupić jeden z nowszych modeli, wybierając materac kieszeniowy. Ich elastyczność punktowa jest największa.

Pytania i odpowiedzi